Mentionsy

Rozpoczął się oto drugi rok jubileuszu Polskiego Radia i jego rówieśnika Teatru Polskiego Radia.

Dyrektor Adam Wojtyszko, czyli... Główny reżyser Teatru Polskiego Radia, tak lubimy to nazywać.

Warszawianka w reżyserii Alejuzego Kaszyna rozpoczęła w ogóle historię Teatru Polskiego Radia.

Obchody jubileuszu Polskiego Radia i Teatru Polskiego Radia trwają.

Janusz Kukuła, główny reżyser Teatru Polskiego Radia od początku lat 90. z pewną przerwą do 2024.

Połączyliśmy się natomiast ze studiem Teatru Polskiego Radia przy ulicy Woronicza w Warszawie z Andrzejem Brzoską.

To jest pean na cześć Teatru Polskiego Radia.

Po prostu zaprosili panowie, ludzi Teatru Polskiego Radia, do tego by napisali o swoim doświadczeniu, o swojej miłości, bo zazwyczaj jest to deklaracja miłości.

I to zakończenie to jest właściwie jedyny tekst historyczny, czyli odwołujący się do tych początków Teatru Polskiego Radia.

Jest to ukochana uczennica pani profesor Pleszkun Olejniczakowej, która napisała historię Teatru Polskiego Radia do 1939 roku.

Odwiedziła nas tamtego wieczoru wspaniała aktorka, ileż lat grała, a może nadal występuje w Teatrze Polskiego Radia, pani Irena Jun, aktorka Teatru Studio w Warszawie.

Stulecie Teatru Polskiego Radia.

To jest rzeczywiście niezwykła okazja Stulecie Teatru, Stulecie Polskiego Radia.

Ja w Teatrze Polskiego Radia pracuję od 1978 roku, więc niemal połowę istnienia Teatru Polskiego Radia i byłem świadkiem ogromnych zmian.

To znaczy, kiedy dyrektor Janusz Kukuła był młody i przyszedł do Teatru Polskiego Radia, był, może państwo w to nie uwierzą, buntownikiem.

I dzięki temu, to co państwo słyszą teraz, co wydaje nam się oczywistością, wtedy było tym otwarciem drzwi, którego dokonał Janusz Kukuła i młodzi ludzie, którzy wtedy do Teatru Polskiego Radia przyszli.

Też jesteśmy takimi buntownikami i przyszliśmy do Teatru Polskiego Radia, Piotrek, trochę wcześniej, no ale myślę, że możemy uśrednić to i powiedzieć 10 lat temu.

I nasz teatr jest inny niż Teatr Janusza Kukuły, ale to, co nas łączy, to jest właśnie ten bunt dla dobra i rozwoju Teatru Polskiego Radia.

Ale właśnie w tym buncie, wydaje mi się, jest zawarta historia Teatru Polskiego Radia, bo teatr w latach 50., 60. był innym teatrem niż ten w latach 80., kiedy to wy, przychodząc ze Śląska, zaczęliście tworzyć ten teatr.

Oto taki patron Teatru Polskiego Radia przez wszystkie te lata.

Jest też rozmowa z Witoldem Chulewiczem, która nigdy się nie odbyła, bo wyobraziłem sobie, że nie może być książki o stuleciu Teatru Polskiego Radia bez rozmowy z Witoldem, więc tak improwizowaliśmy rozmowę, co by dzisiaj powiedział.