Mentionsy

Rozpoczął się oto drugi rok jubileuszu Polskiego Radia i jego rówieśnika Teatru Polskiego Radia.

Dyrektor Adam Wojtyszko, czyli... Główny reżyser Teatru Polskiego Radia, tak lubimy to nazywać.

Warszawianka w reżyserii Alejuzego Kaszyna rozpoczęła w ogóle historię Teatru Polskiego Radia.

Natomiast ta historia Polskiego Radia jest tak bogata, że trudno uchwycić inaczej to, co się działo pomiędzy tą transmisją, a tą pierwszą transmisją, inaczej właśnie przez złapanie pewnej klawry.

Transmisja w programie pierwszym Polskiego Radia miała rozpocząć się o 21, a jest 10 stycznia 2026 roku w reprezentacyjnym studiu Trójki.

Obchody jubileuszu Polskiego Radia i Teatru Polskiego Radia trwają.

Janusz Kukuła, główny reżyser Teatru Polskiego Radia od początku lat 90. z pewną przerwą do 2024.

Piotr Skotnicki, autor i reżyser słuchowisk Polskiego Radia.

Tutaj chodzi o pasję, o miłość do nie tylko radia, ale też historii Polskiego Radia.

Połączyliśmy się natomiast ze studiem Teatru Polskiego Radia przy ulicy Woronicza w Warszawie z Andrzejem Brzoską.

To jest pean na cześć Teatru Polskiego Radia.

Ludzi, którzy tworzą konamorę tak naprawdę Teatr Polskiego Radia.

I taki zapis, który aż parzy, ponieważ te opowieści wynikają z wielkiej miłości i szacunku dla Polskiego Radia.

Bo czymże byłby świat bez Polskiego Radia?

Po prostu zaprosili panowie, ludzi Teatru Polskiego Radia, do tego by napisali o swoim doświadczeniu, o swojej miłości, bo zazwyczaj jest to deklaracja miłości.

I to zakończenie to jest właściwie jedyny tekst historyczny, czyli odwołujący się do tych początków Teatru Polskiego Radia.

Jest to ukochana uczennica pani profesor Pleszkun Olejniczakowej, która napisała historię Teatru Polskiego Radia do 1939 roku.

Proszę Andrzeja Brzoska o odrobinę cierpliwości i przedłużenie przerwy w nagraniu w Teatrze Polskiego Radia.

Odwiedziła nas tamtego wieczoru wspaniała aktorka, ileż lat grała, a może nadal występuje w Teatrze Polskiego Radia, pani Irena Jun, aktorka Teatru Studio w Warszawie.

Stulecie Teatru Polskiego Radia.

Przerwa w nagraniu słuchowiska w Teatrze Polskiego Radia kończy się, zatem prosimy Andrzeja Brzoska.

Naturalnie jestem zaszczycony, że mogłem również dołożyć drobną cegiełkę do zbioru wspomnień o Teatrze Polskiego Radia.

To jest rzeczywiście niezwykła okazja Stulecie Teatru, Stulecie Polskiego Radia.

My się zmieniamy, Teatr Polskiego Radia się zmienia.

Ja w Teatrze Polskiego Radia pracuję od 1978 roku, więc niemal połowę istnienia Teatru Polskiego Radia i byłem świadkiem ogromnych zmian.

To znaczy, kiedy dyrektor Janusz Kukuła był młody i przyszedł do Teatru Polskiego Radia, był, może państwo w to nie uwierzą, buntownikiem.

I dzięki temu, to co państwo słyszą teraz, co wydaje nam się oczywistością, wtedy było tym otwarciem drzwi, którego dokonał Janusz Kukuła i młodzi ludzie, którzy wtedy do Teatru Polskiego Radia przyszli.

Czyli zmienili Teatr Polskiego Radia.

Też jesteśmy takimi buntownikami i przyszliśmy do Teatru Polskiego Radia, Piotrek, trochę wcześniej, no ale myślę, że możemy uśrednić to i powiedzieć 10 lat temu.

I nasz teatr jest inny niż Teatr Janusza Kukuły, ale to, co nas łączy, to jest właśnie ten bunt dla dobra i rozwoju Teatru Polskiego Radia.

Ale właśnie w tym buncie, wydaje mi się, jest zawarta historia Teatru Polskiego Radia, bo teatr w latach 50., 60. był innym teatrem niż ten w latach 80., kiedy to wy, przychodząc ze Śląska, zaczęliście tworzyć ten teatr.

Oto taki patron Teatru Polskiego Radia przez wszystkie te lata.

To jest zaledwie 13-14 lat tego, co nazywamy Teatrem Polskiego Radia, choć może nie do końca jest to uprawnione.

Jaksa Hamiec, też jedna z najważniejszych postaci w historii Polskiego Radia.

Jego potomkiem był Krzysztof Jaksa Hamiec, wybitny aktor, który pracował całe swoje dorosłe życie w Teatrze Polskiego Radia.

Dzisiaj jedno z pomieszczeń narad w głównym budynku Polskiego Radia nosi imię tego niezwykłego człowieka.

No tak i Teatr Polskiego Radia też ma kolejną rocznicę, mianowicie pierwsze słuchowisko napisane dla radia, którego autorem był wspomniany Witold Hulewicz, tytuł słuchowiska Pogrzebki i Stuta.

Ten pogrzeb Kiejstuta nadawany był nie ze studia Polskiego Radia w Warszawie, tylko w Wilnie.

Jest też rozmowa z Witoldem Chulewiczem, która nigdy się nie odbyła, bo wyobraziłem sobie, że nie może być książki o stuleciu Teatru Polskiego Radia bez rozmowy z Witoldem, więc tak improwizowaliśmy rozmowę, co by dzisiaj powiedział.

I proszę sobie wyobrazić, że ten wymarzony Witold Hulewicz powiedział, że życzy tym ludziom, którzy dzisiaj tworzą Teatr Polskiego Radia, by za sto lat też ich wspominać, tak jak my wspominamy jego.

To tajemnica tych stu lat tkwi w tym, że nie było w radiu, w Teatrze Polskiego Radia niezdolnych ludzi.

I niewielu poznałem przez lata, prawie pół wieku swojej pracy w Teatrze Polskiego Radia.

My raczej korzystaliśmy z tych eksperymentów, bo na koniec to powiem państwu, zwracam się wprost do słuchaczy, bo młodzi to wiedzą, że jest sześć świętych słów Teatrze Polskiego Radia.

Zaczątkiem kolejnej audycji, a w drugim wydaniu Sceny Teatralnej Trójki 2026 otwieraliśmy zarazem rok między innymi Polskiego Radia, czyli setną rocznicę

Stanowi opowieść o radio i Teatrze Polskiego Radia głównie w naszych czasach.

Między innymi Polskiego Radia.