Mentionsy

poprzez odczytanie, poprzez też swój komentarz, dwóch tekstów Stanisława Brzozowskiego, czy dotyczących dwóch tekstów Stanisława Brzozowskiego.

Jeden autorstwa Stanisława Brzozowskiego, to jego pamiętnik i drugi to książka Czesława Miłosza, Człowiek wśród skorupionych.

Moja koleżanka z Akademii Teatralnej, ale ona studiowała reżyserię, córka wcześniejszego ministra bezpieki, chyba Stanisława też Radkiewicza, postanowiła wystawić, adaptować dla telewizji właśnie polskiej płomienie Stanisława Brzozowskiego.

Te tematy na pewno przewijały się, tak jak pan powiedział, w tych dwóch tomach wydanych przez Wydawnictwo Literackie w roku 70. listów Stanisława Brzozowskiego.

Właśnie taki smutny, bo oficjujący już czas właśnie odchodzenia z powodu postępującej choroby Stanisława Brzozowskiego.

I te listy, choć właśnie są takie smutne i takie jesienne, związane, że coś już się dopełnia, coś przemija, to jednak one niosą z sobą niesamowite kolory właśnie tego myślenia, niekoniecznie filozoficznego, tylko człowieczego Stanisława Brzozowskiego.

No, zupełnie trudno, bo nie dorosłem do tego już intelektualnie, ale postać, sama postać jest wstrząsająca Stanisława Brzozowskiego.

Natomiast jest taka książka, którą jak przeczytamy, czy przybliżymy dzięki pańskiej życzliwości publikację Stanisława Brzozowskiego, to jest taka książka właśnie jej autorstwa, Lucyny Tychowej i Andrzeja Romanowskiego.

W tych naszych opowieściach rodzinnych tragedią Stanisława Brzozowskiego było to, że jego życie się dopełniło i ci najbliżsi, którzy po nim zostali, nie tylko zostali

I ostatnie moje pytanie to dotyczy, gdyby Pan zamknął oczy, przypomniał sobie tą lekturę listów Stanisława Brzozowskiego w więzieniu, to jakie by się pojawiło skojarzenie?

I tym podsumowaniem listów Stanisława Brzozowskiego