Mentionsy

Pan Jerzy Nasierowski przeczyta nam fragment o Stanisławie Brzozowskim.

Ja tu koło siebie przyniosłem dwa tomy listów Stanisława Drzegowskiego, o których niedawno z panem rozmawiałem.

poprzez odczytanie, poprzez też swój komentarz, dwóch tekstów Stanisława Brzozowskiego, czy dotyczących dwóch tekstów Stanisława Brzozowskiego.

Jeden autorstwa Stanisława Brzozowskiego, to jego pamiętnik i drugi to książka Czesława Miłosza, Człowiek wśród skorupionych.

Moja koleżanka z Akademii Teatralnej, ale ona studiowała reżyserię, córka wcześniejszego ministra bezpieki, chyba Stanisława też Radkiewicza, postanowiła wystawić, adaptować dla telewizji właśnie polskiej płomienie Stanisława Brzozowskiego.

Także ja się czułem, jakoś tak się jednoczyłem ze Stanisławem Brzozowskim.

biedny, nieszczęsny Stanisław, chory, umierający właściwie.

do odsiedzenia, ale ulżył mi pan Stanisław Brzozowski ogromnie i do dzisiaj mam do niego taki osobisty sentyment, poza tym, że był wielkim filozofem, ale ja jak nie dorastam do studiów takich poważniejszych, czy jego filozofii, no do erudy to niesłychanie, także właściwie jego postać, jego osobowość, jego życiorys tak na mnie wpłynął.

Te tematy na pewno przewijały się, tak jak pan powiedział, w tych dwóch tomach wydanych przez Wydawnictwo Literackie w roku 70. listów Stanisława Brzozowskiego.

Właśnie taki smutny, bo oficjujący już czas właśnie odchodzenia z powodu postępującej choroby Stanisława Brzozowskiego.

I te listy, choć właśnie są takie smutne i takie jesienne, związane, że coś już się dopełnia, coś przemija, to jednak one niosą z sobą niesamowite kolory właśnie tego myślenia, niekoniecznie filozoficznego, tylko człowieczego Stanisława Brzozowskiego.

No, zupełnie trudno, bo nie dorosłem do tego już intelektualnie, ale postać, sama postać jest wstrząsająca Stanisława Brzozowskiego.

Tak, no myślę, że właśnie może dlatego jakoś poczułem w osobie Stanisława Przyrodzowskiego wręcz jakiegoś takiego sojusznika, który może, który może już, no nie istniał oczywiście, ale tu w tym wypadku jego dzieło, jego dzieło, no ale też jego życiorys ciągle ważył, ciągle mógł być tym czymś wspomagającym.

zarówno bohater Stanisław Brzozowski, jak i pan Jerzy Nasierowski, jak i Czesław Miłosz, naleźliście się w takiej sytuacji, w której chyba każdy człowiek w pewnym momencie się znajduje, tylko może lepiej, żeby dzięki panu między innymi lekturę czy pamiętników Brzozowskiego, czy książkę, czy tych listów poznał wcześniej, bo to będzie jakaś wartość dodana.

No to musimy tylko, żeby historycznie uporządkować rzeczy, ona była córką osoby trochę bardziej wpływowej niż Stanisław Roczkiewicz, bo była córką Jakuba Bermana.

Natomiast jest taka książka, którą jak przeczytamy, czy przybliżymy dzięki pańskiej życzliwości publikację Stanisława Brzozowskiego, to jest taka książka właśnie jej autorstwa, Lucyny Tychowej i Andrzeja Romanowskiego.

W tych naszych opowieściach rodzinnych tragedią Stanisława Brzozowskiego było to, że jego życie się dopełniło i ci najbliżsi, którzy po nim zostali, nie tylko zostali

I ostatnie moje pytanie to dotyczy, gdyby Pan zamknął oczy, przypomniał sobie tą lekturę listów Stanisława Brzozowskiego w więzieniu, to jakie by się pojawiło skojarzenie?

I tym podsumowaniem listów Stanisława Brzozowskiego

Kończymy dzisiejszą rozmowę i z niepokojem czekamy na przygotowane fragmenty stwórczości Stanisława Sierowskiego, które przybliżać nam będzie Jerzy Nasierowski.