Mentionsy

Na marginesie tłumaczenia transatlantyku.

Transatlantyk czytałem kilka razy, ale dopiero dwuletnia praca nad wreszcie zakończonym jego francuskim tłumaczeniem naprowadziła mnie na tropy, których istnienia nie przypuszczałem.

Dla coraz bardziej rozgarniętych pierwszych czytelników transatlantyku jasne było od razu, że wzorem tej powieści jest pan Tadeusz.

Transatlantyk miał być nie tylko parodią pana Tadeusza.

Transatlantyk jest ni mniej, ni więcej jak arcydziełem.

Transatlantyk miał odtworzyć to poronione dziecko z sarmackiego baroku.

Mimo, że tak często pisał o transatlantyku w dzienniku, mimo, że tak zajadle bronił swojego dzieła przed atakami emigracyjnego ciemnogrodu, fakt, że wzorem jego był pan Tadeusz ujawnił sam dopiero w rozmowach po niemal 20 latach.

Otóż transatlantyk rodził mi się poniekąd jak pan Tadeusz Rebor.

W transatlantyku pragnąłem przeciwstawić się Mickiewiczowi.

Klucz do genezy transatlantyku przemyślnie ukrył Gombrowicz w swym szkicu o Sienkiewiczu, wydrukowanym w Kulturze w roku 1953.