Mentionsy

Na ile Grotowski pokazuje nam nie tylko awangardowość teatru, ale też to wszystko z czym musiało się zmierzyć jego pokolenie.

Zanim sięgniemy po teksty, które na deskach, mówiąc kolokwialnie, swojego teatru przedstawiał Jerzy Grotowski, to chciałem się spytać pana profesora o narodziny tego teatru, bo są na mapie Polski miasta teatralne.

Na ile to Opole było idealnym miejscem do narodzin teatru ubogiego, czegoś niezwykłego.

Jego nauczycielem w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej, potem zamienionej na Szkołę Teatralną, był Władysław Krzemiński, pierwszy dyrektor Starego Teatru, który tworzył jego przyszłą wielkość.

W takich relacjach towarzysko-zawodowych, że on mógł za chwilę stać się wschodzącą gwiazdą tego za moment już najważniejszego teatru w Polsce.

Przygotował dla Starego Teatru swoją pierwszą oryginalną inscenizację opartą na dramacie Jerzego Krzysztonia, a wreszcie pokazał

Tak jak Pan mówił, Opole w tym czasie to nie jest to pole, które w tej chwili znamy, które już jest miastem teatralnym dzięki działalności kilku dyrektorów Teatru Ziemi Opolskiej.

Grotowskiego tam właściwie zaproszono do prowadzenia, bo to trzeba podkreślić, istniejącego już wcześniej Teatru Trzynastu Rzędów.

Na przykład jeden z największych aktorów tego teatru, Antoni Jechołkowski, był takim konferancierem i artystą estradowym.

Grotowski zebrał i pojechał do tego pola po to, żeby właściwie od zera zacząć z nimi poszukiwania teatru, który on sam wtedy nazywał nowym teatrem czy neoteatrem.

Teatru, który miał za zadania coś zupełnie innego niż te cele i funkcje, jakie sobie stawia.

I rzeczywiście najważniejsze odkrycia tego eksperymentalnego, laboratoryjnego teatru miały miejsce w Opolu, oczywiście najsłynniejszy premier już potem we Wrocławiu, ale Grotowski wyjechał do Wrocławia mając w zasadzie wszystko, co chciał odkryć, odkryte.

Wydałem dwie książki o przedstawieniach teatru 13 rzędów właśnie zrealizowanych w Opolu.

To zostało mi takie przedstawienie bardzo dziwne, bo zrobione przez Grotowskiego wtedy, kiedy już był kierownikiem Teatru Trzynastu Urzędów, ale zrobione nie w Teatrze Trzynastu Urzędów, tylko w Teatrze Polskim w Poznaniu.

Dla Mickiewicza to były literatury słowiańskie, dla Gotowskiego antropologia teatru.

Panie profesorze, dotrzymając się tej niezwykłej gry w przypadki inspirowanej Faustem, pozostańmy na chwilę w Opolu, ale nie w Opolu czasów Teatru Grotowskiego, tylko

Zaprzyjaźnił się z Grotowskim, potem był jego wielkim sojusznikiem, a potem stał się jednym z największych ludzi teatru poszukującego drugiej połowy XX wieku.

Z badań nad twórczością Gorotowskiego, czy z badań nad jego sposobem postrzegania teatru możemy wywnioskować, która ze sztuk komediowych Williama Shakespeare'a byłaby dla niego najbardziej inspirująca, intrygująca, która by pozwoliła pokazać to, o czym pan profesor przed chwilą mówił.

Na ile to, co on otworzył, jest ważne dla teatru XXI wieku?

I nie zdradziliśmy podtytułu książki, który brzmi Faustyczne dzieje Teatru Jerzego Grotowskiego.

Inspirował nas i zachęcał, że poznanie Teatru Grotowskiego na pewno