Mentionsy

Wielki mistrz teatralny Jerzy Grotowski, idąc za gettem, stawiał pytania i dawał odpowiedzi, wszak nasz świat jest miejscem duchowej przygody, jest spotkaniem dobra ze złem.

Mit Fausta, nie tylko w życiu Grotowskiego, jest swoistym rozpoznaniem własnego miejsca i powołania.

Ten grot to włócznia może należeć do Fausta, a ten grot to również coś, co wiąże się z innym ujęciem, z inną transkrypcją nazwiska Grotowski.

Na ile Faust jest taką strzałą, taką włócznią twórczości Jerzego Grotowskiego?

A z drugiej strony oczywiście jest skrót nazwiska Jerzego Grotowskiego używany przez niego zresztą przez całe życie jako rodzaj pseudonimu dla przyjaciół, tak podpisywał listy osobiste.

Bo w istocie ta książka tak naprawdę jest o tym drugim, to znaczy ona jest o Faustach, które realizował Jerzy Grotowski, o Faustie, micie Fausta, jego obecności w twórczości Grotowskiego.

Ale rezygnowałem właśnie z tego powodu, że ten Faust Grota wydawał mi się zbyt oczywisty, a Grot Fausta ciągle brzmi jakby był zagadką, bo książka jest gruba, Faustów jest tam co najmniej kilku i ten temat Fausta powraca w twórczości Grotowskiego, natomiast ja nie mam do końca przekonania, że

Dotarłem do samego końca tego nacięcia czy tej rany, którą Grot Fausta w życiu Jerzego Grotowskiego, w twórczości Jerzego Grotowskiego uczynił i wszystkiego tego, co z nim się wiązało, co on wywołuje.

Panie profesorze, gdyby nasi uczniowie zerknęli do wiadomości internetowych z Wikipedii, to dowiedzą się w sposób mimowolny o różnicy wieku, jaka dzieli autora książki Grot-Fausta od bohatera książki, Jerzego Grotowskiego.

Rocznik Jerzego Grotowskiego to jest rocznik rodziców pana profesora.

Starszy o 5 lat był Grotowski od moich rodziców mniej więcej.

Na ile Grotowski pokazuje nam nie tylko awangardowość teatru, ale też to wszystko z czym musiało się zmierzyć jego pokolenie.

To znaczy ja wszedłem w obszar Grotowskiego wtedy, kiedy Grotowski jeszcze żył, ale to już były te ostatnie lata jego życia spędzane głównie w Pontederze, kiedy się w ogóle rzadko

Wyzwanie, które można byłoby sformułować jakoś tak, jak możliwy jest świat etycznie sensowny, skoro stało się coś takiego jak zagłada, jak terror nazistowski i też domyślny oczywiście terror stalinowski, Grotowski był też go świadomy.

I to takie pokoleniowe spojrzenie Nagrotowskiego w moim przypadku nie jest spojrzeniem

Jakiś systemowych rozwiązań, przykazań czy pouczeń, ale w wymiarze bardzo osobistym, to znaczy w wymiarze nie tego co wiadomo, ale tego co ja wiem, to też zresztą rozróżnienie, którego Grotowski bardzo często używał.

Zanim sięgniemy po teksty, które na deskach, mówiąc kolokwialnie, swojego teatru przedstawiał Jerzy Grotowski, to chciałem się spytać pana profesora o narodziny tego teatru, bo są na mapie Polski miasta teatralne.

Pan profesor akademicko związany jest z Krakowem, który jest takim bardzo silnym ośrodkiem teatralnym, a Teatr Grotowskiego rodzi się...

I dla powstania tego pomysłu teatralnego Jerzego Grotowskiego, jaką rolę odgrywała, nie wiem czy to dobrze zabrzmi, ale prowincjonalność.

Grotowski debiutował w ówczesnym Teatrze Kameralnym, który stawał się powoli Starym Teatrem.

Właściwie Grotowski był w takim miejscu i w takim

Grotowskiego tam właściwie zaproszono do prowadzenia, bo to trzeba podkreślić, istniejącego już wcześniej Teatru Trzynastu Rzędów.

Grotowski zebrał i pojechał do tego pola po to, żeby właściwie od zera zacząć z nimi poszukiwania teatru, który on sam wtedy nazywał nowym teatrem czy neoteatrem.

I rzeczywiście najważniejsze odkrycia tego eksperymentalnego, laboratoryjnego teatru miały miejsce w Opolu, oczywiście najsłynniejszy premier już potem we Wrocławiu, ale Grotowski wyjechał do Wrocławia mając w zasadzie wszystko, co chciał odkryć, odkryte.

Więc to Opole jako miejsce na uboczu, miejsce odkryte, miejsce może trochę... no pustynia to może przesada, ale jednak taki właśnie margines dla Grotowskiego był niezwykle ważny.