Mentionsy

No ale drugi, Mieczysław, był podporą i kaca, był wybitnym znawcą, był profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, takim, można powiedzieć, artystycznym i kulturalnym guru w tamtejszym Krakowie.

Uczył się w znanym w Krakowie gimnazjum Sobieskiego, tak zwanej dwójce.

To jedno z dwóch najlepszych gimnazjów w Krakowie, oprócz Nowodworskiego, o ile pamięć nie myli.

Tak, bo jeszcze wtedy sława piątki, która dziś uchodzi za najważniejszą i taką kuźnię kadr w Krakowie, jeszcze wtedy piątki gwiazda nie zajaśniała.

Coś, co było wtedy nowością, ale przywiezioną ze Stanów, głównie przez doktora Henryka Jordana, który w Krakowie upowszechniał właśnie taki amerykański styl wychowania poprzez sport, wychowania patriotycznego, oddajmy.

Dopiero w tym 1910 roku z głosu narodu odszedł i to w sposób taki powiedziałbym w Krakowie uznawany za skandal, ponieważ Antoni Bopre, który był bardzo zresztą świetlaną i znaną postacią, był redaktorem naczelnym.

Jeden był w zarządzie Wisły, a drugi w zarządzie Krakowi.

W związku z tym dzięki temu pozyskiwali, jak wiadomo, Kraków już od tamtych czasów był mocno podzielony, spolaryzowany świętą wojną pomiędzy kibiców Wisły a Krakowi.

A dzięki temu, że jeden z braci zasiedł w zarządzie Wisły, a drugi w zarządzie Krakowi, to mieli wszystkie krakowskie elity zaprzyjaźnione, jak nie z lewej strony, to z prawej, jak nie z...

Mówię oczywiście, tak powiem, horyzontalnie jeśli chodzi o Błonia, bo Krakowie to jest po jednej stronie Błonia, a Wisła po drugiej.

Czy Wisła, czy Krakowie, a może Garbarnia?

Więc tym się zajmowali szwagrowie, a on unosił się jakby ponad tym, był przede wszystkim ogromnym patriotą Krakowa, więc można powiedzieć, że na takie pytanie odpowiadał kibicuje Krakowi i Wiśle, a jak są derby, to jadę do Zakopanego na narty.

To był proces, który przez dwa lata w ogóle elektryzował całą Polskę i zdobył praktyczny monopol na relacjonowanie tego procesu najpierw we Lwowie, potem w Krakowie.

No a w Krakowie, no...

No tak, właściwie kto dorastał w Krakowie nie mógł nie wiedzieć, gdzie znajduje się Pałac Prasy, chociaż wtedy mówiono w PRL-u, jak dorastałem, mówiono krążownik Wielopole.

Więc zasługi Dąbrowskiego dla kultury, już nie mówię o tym, że ufundował płytę na grobie nieznanego żołnierza w Krakowie.

Co do samego Józefa Piłsudskiego dziennik nie musiał dokonywać żadnej wolty, bo naczelnik państwa zawsze funkcjonował w Krakowie na specjalnych prawach.