Mentionsy

Skrajny wyraz tego znajdujemy w tekście o naturze Gorgiasza i ta słynna teza, że nic nie istnieje, jeśli coś istnieje, to jest niepoznawalne, a jeśli nawet byśmy umieli to poznać, to i tak nie potrafilibyśmy tego przekazać drugiemu.

Nie ma czegoś takiego u Gorgiasza.

No i też na to się nakłada to, co pan wspomniał a propos Gorgiasza, to znaczy widzimy u Gorgiasza, ale też u innych sofistów, że oni są bardzo krytyczni w stosunku do filozofii przyrody, do tej dotychczasowej filozofii, która stara się głosić wizję spójnego świata.

Skoro nie ma jedności, połączenia, powiązania między mówieniem, słowem, a rzeczywistością, ja tak trochę teraz rekonstruuję myśl Gorgiasza, skoro nie ma, to być może nie ma sensu udawać, że jest, nie ma sensu starać się

Także wydaje mi się, że można jakoś połączyć tę myśl filozoficzną, tę krytyczną myśl Gorgiasza

U Gorgiasza pada takie zdanie w jego pochwalach Heleny.

Za którym stoi kunszt Gorgiasza albo kunszt retoryczny po prostu.

Albo jakichś, u Gorgiasza też mamy takie porównanie, albo jakichś środków leczniczych czy też trujących.

Powolny, w myśleniu męczący się bardzo szybko, oddający pałeczkę swoim młodszym uczniom, więc tutaj Platon stara się być złośliwy w stosunku do Gorgiasza.

Tak, tak, właśnie u Platona w uczcie mamy porównanie Gorgiasza do Gorgony, czyli do tego stworzenia mitologicznego, które zamieniał w kamień.

Agatona, który był uczniem Gorgiasza, więc jego mowa jest taka bardzo zretoryzowana.