Mentionsy

We Francji opozycja zarówno ta prawicowa, jak i ta lewicowa zagłosowała za wotum nieufności dla gabinetu premiera Michela Barniera.

W efekcie Barnier stał się postacią historyczną, najkrócej urzędującym premierem Piątej Republiki.

Barnier, główny negocjator do spraw Brexitu ze strony Unii Europejskiej, miał być idealnym premierem na trudne czasy, a czasy są trudne ze względu na rozdrobnienie francuskiego parlamentu.

Barnier miał być idealnym kandydatem kompromisowym, dlatego że jest to polityk z gigantycznym doświadczeniem.

No i w tych trudnych okolicznościach od początku wisiało na włosku jego przetrwanie, ponieważ rząd był od początku mniejszościowy, stworzony przez obóz prezydenta Macrona, trzy partie jego koalicji oraz partie, do której należy Barnier, czyli centroprawicę postgolistowską, republikanów.

Tak naprawdę samo dogadanie Michela Barniera jako premiera było właśnie efektem rozmów między prezydentem Macronem a Marine Le Pen.

No i założenie było takie, że ona pozwala rządowi przez przynajmniej kilka miesięcy funkcjonować, a w zamian za to Barnier negocjuje z nią treść przynajmniej niektórych ustaw, w tym przede wszystkim ustawy budżetowej, którą trzeba było do końca roku przygotować.

Niemniej, na krócej rzecz ujmując, Barnierowi nie udało się porozumieć z Le Pen i nawzajem się oskarżają o to, kto jest temu winny, kto nie chciał kompromisu, a z drugiej strony nie udało mu się także, co na pewno byłoby dla prezydenta Macrona wygodniejsze i bardziej preferowane,

No i socjaliści jako stara partia władzy byliby naturalnym kandydatem do tego, żeby się z Macronem i z Barnierem lub z innym premierem dogadać.

No i Barnierowi nie udało się ani porozumieć z socjalistami, ani porozumieć z Le Pen, wobec czego Lewica i Narodowcy zagłosowali razem za dymisją tego rządu.

Było 100%, PKB jest 113, co oznacza, że oczywiście Francja oddala się powiedzmy od Niemiec, jeśli chodzi o poziom swojego zadłużenia, zbliża się powoli do Włoch i wielu we Francji straszy właśnie, że Francja jest na kursie, żeby być jak Włochy czy wręcz jak Grecja, sam premier Barnier.

Z których ostatecznie Barnier się wycofał, ale nie wycofał się z całości tych rzeczy, które Lewica i Le Pen kontestowali.

Barnier nie miał świadomości, że idzie na zwarcie, że tutaj jego dni mogą być policzone, jeżeli doprowadzi do tego głosowania nad ustawą budżetową?

Barnier wiedział, on powtarzał to w każdym wywiadzie od początku, że wie, że każdy dzień jego premierostwa może być jego ostatnim.

Natomiast ostateczna kalkulacja, więc ta kalkulacja Barniera nie była irracjonalna.

Rozmawiamy o kryzysie politycznym we Francji jaki zapanował powodem nieufności dla premiera Michela Barniera.

I jaką szansę na większą stabilność ma ten gabinet w przyszłości, biorąc pod uwagę to, co właśnie wydarzyło się z gabinetem Barniera?

Tak naprawdę żadna z nich nie daje większej rękojmi stabilności niż rząd Barniera.

Druga opcja to jest większość taka, jaką próbowano do tej pory, czyli ponowne dogadanie się z Le Pen na jakiegoś innego polityka, którego byłoby trudniej doprowadzić do jego dymisji niż z Barnierem.

Który z kolei jest taką najbardziej prawicową, konserwatywną twarzą odchodzącego rządu Barniera, którego tym bardziej trudniej byłoby zagłosować za jego dymisję, bo on bardzo ostro wypowiada się w tematyce islamu i imigracji, a to jest dla jej elektoratu atrakcyjne.