Mentionsy

Śpiewają, tańczą i biegają, uczą się całkiem nowych rzeczy, a ich ukochana pani Mania dba o to, by każdy przedszkolak czuł się tam naprawdę dobrze.

Posłuchajcie.

Pani Mania kompletowała właśnie sprzęt i materiały do dzisiejszych zajęć, a pani Cela wyszła do kuchni przygotować śniadanie.

Antek, Nelek, chodźcie tu do mnie.

Powiedziała spokojnie, ale poważnie.

Antek wyłonił się z teatrzyku i powolnym krokiem skierował się we wskazane miejsce.

Różnicie się od siebie.

I to jest piękne.

Okulary mają specjalne szkła, przez które Nelek widzi lepiej, bardziej wyraźnie.

Moja babcia i dziadek też, a ciocia Ala używa okularów tylko do czytania – dopowiedziała mała dziewczynka z piegami na nosie.

Pierwszy raz odzywając się w kole.

Nie chciałem, żebyś poczuł się źle.

Po prostu myślałem, że to jest zabawne.

To właśnie tak wygląda przepraszanie i wybaczanie.

Rozumiem, powiedział tata, zapinając zamek w jego kurtce.

Gabinet pani okulistki był całkiem niedaleko przedszkola, więc ruszyli w jego stronę piechotą, trzymając się za ręce.

Twoje oczy potrzebują pomocy i to jest normalne.

A teraz nie mam okularów tylko dlatego, że noszę soczewki kontaktowe.

– Proszę, siadajcie.

Pani doktor klasnęła w dłonie.

O, P, T, E.

Te litery są już bardzo małe.

Nelek zasłonił drugie oko i powtórzyli badanie.

Widzisz bardzo dobrze.

Na telewizorze i czasem też na tablecie.

Najczęściej, kiedy jesteśmy w drodze.

Wszystko, co jest kolorowe i zdrowe.

Pani doktor zanotowała jeszcze coś na kartce.

– Proszę bardzo, do zobaczenia za pół roku, Nelku – pani doktor pomachała im na pożegnanie.

W drodze do domu Nelek był w doskonałym humorze.

I moje oczy są zdrowe.

– Fajnie.

– Cześć – powiedział niepewnie.

– Potrzebuję dalej nosić okulary, ale moje oczy są zdrowe.

I najważniejsze, różnimy się od siebie.

To jasne i to jest piękne.