Mentionsy

Tymi słowami Abraham Bredius opisał swoje pierwsze spotkanie z jeźdźcem polskim Rembrandta w rezydencji tarnowskich w Dzikowie w 1897 roku.

Własność hrabiego Zdzisława Tarnowskiego, przemysłowca, społecznika, ale w żadnym wypadku nie konesera sztuki, od razu wydała się antykwariuszom łatwym łupem.

Hrabia Tarnowski sprzedał wtedy ten obraz i właśnie dlatego znajduje się on dziś w Nowym Jorku, a nie w polskich zbiorach.

Za chwilę opowiem Wam więcej o powodach, jakie skłoniły hrabiego Tarnowskiego do sprzedaży jeźdźca polskiego.

Bode nie miał jednak pewności co do autentyczności tego obrazu, dlatego zasugerował Brediusowi, aby skontaktował się z Tarnowskimi, jeśli tylko nadarzy mu się ku temu okazja.

W takich słowach opisał neogotycki zamek Tarnowskich i przechowywaną tam kolekcję dzieł sztuki.

Po jego zakończeniu wrócił on co prawda do Dzikowa, ale nie było dnia, żeby hrabia Tarnowski nie otrzymał propozycji kupna dzieła.

Po raz pierwszy od lat pojawiła się szansa na wykupienie lasu w Mokrzynowie, który należał do Tarnowskich począwszy od średniowiecza.

Decyzja Tarnowskich wydawała mi się strasznie samolubna.

Nawet jeśli jeździec polski przedstawiał szlachcica, może nawet przodka Tarnowskich, był on wart w ich oczach nieporównywalnie mniej niż ziemia, która dawała im nadzieję na odzyskanie ojczyzny.

Opowiadają zwiedzającym o tradycyjnych elementach polskiego stroju i uzbrojenia, ambitnych planach Stanisława Augusta Poniatowskiego, który sprowadził ten obraz do Warszawy i ostatnim polskim właścicielu obrazu, czyli Zdzisławie Tarnowskim z Dzikowa.

Nie udało się z niego uratować chociażby kopii obrazu Rembrandta, jaką hrabia Tarnowski zamówił zanim zdecydował się na jego sprzedaż.