Mentionsy

Przypadkiem natknął się on najeźdźca polskiego w Wiedniu, gdzie tarnowscy zlecili jego konserwację.

Tarnowscy nazywali go Lisowczykiem, bo chcieli wierzyć, że dzieło Rembrandta przedstawia w istocie ich dalekiego przodka, Stanisława Strojnowskiego, który w czasie wojny trzydziestoletniej należał do najemnego pułku lekkiej jazdy, który przeszedł do historii jako Lisowczycy.

Tarnowscy utożsamiali go z Lisowczykiem, widzowie amsterdamskiej wystawy porównywali do postaci z rosyjskich powieści, a współcześni badacze dopatrują się w nim figury Żyda Tułacza albo apoteozy chrześcijaństwa walczącego z Turkami.

Tym razem to Tarnowscy wyszli jednak z inicjatywą sprzedaży obrazu.

Po wystawie w Rijksmuseum jego wartość znacząco przecież wzrosła, z czego Tarnowscy doskonale zdawali sobie sprawę.

Tarnowscy wiedzieli, że nie mogą przepuścić takiej okazji.

Przecież Tarnowscy i tak posiadali ogromne połacie ziemi, nawet jeśli Austriacy nieco uszczuplili ich majątek.

Tarnowscy nie sprzedali Rembrandta wyłącznie na poczet wykupu kawałka rodowej ziemi.

Wręcz przeciwnie, Tarnowscy poświęcili go dla większego dobra.