Mentionsy

I tylko to, przez to mnie Pan Bóg zbawi, tylko przez Maryję, no Jego może tak, a ktoś mówi, że mnie tylko przez charyzmaty, przez modlitwę uwielbienia, no Jego tak, ale jeżeli zaczynam to stawiać w jakiejś takiej hierarchii, że to jest lepsze od tego drugiego, no to też jest coś nie w porządku już.

To ja myślę, że można założyć wspólnotę w ten sposób, że powiedziałbym jakimś moim znajomym, że Pan Bóg włożył w moje serce jakąś wizję, że mam niesamowity, bezpośredni kontakt z Panem Bogiem.

Bo to jest taki na przykład moment, z tym się wiele razy spotykamy, że nagle się pojawia ktoś w Kościele, ktoś we wspólnocie i mówi, że on coś widzi, że on ma jakieś objawienie, że do niego mówi Pan Bóg.

I teraz my, szalenie ważne jest, żebyśmy dali sobie prawo zadania pytania, skąd wiesz, że mówi Pan Bóg.

No kurka, nie byłbym w stanie tego słuchać, bo ja na przykład, gdybym miał jakieś przekonanie, to ja bym nie wiedział, czy to jest moja fantazja, mój pomysł, czy może ja mogę mieć jakieś skrzywienie też, a co dopiero Pan Bóg jakoś...

Wydaje mi się, na przykład kiedy ja zaczynam uważać jako lider, że ja mam takie przekonanie i pewność, że to Pan Bóg przeze mnie mówi.

I to Pan Bóg włożył w jego serce, natomiast okazuje się, że jak to później zestawiamy z tym, co mówi Kościół i co mówi nauczanie Kościoła o narzeczeństwie, no to są zupełnie dwie inne rzeczy, że to nauczanie jest zupełnie niekatolickie, niechrześcijańskie, jakby zaprzecza, natomiast ta osoba ma tak duże przekonanie, że to jest Boże, że ten jego Pan Bóg i to doświadczenie Pana Boga, które on ma w sobie, przynajmniej tak mu się wydaje, że to jest Pan Bóg, bo ja też bym powiedział, że to nie jest Pan Bóg, tylko to jest jakiś jego głos wewnętrzny,

Czy jest jakiś moment pośredniczący, który sprawi, że to się zobiektywizuje, bo inaczej mamy takie niebezpieczeństwo, że właśnie każdy przychodzi i mówi, że przez niego mówi Pan Bóg, że mamy to czy to robić i wtedy zaczyna się w Kościele pewien chaos.

Na przykład te celebracje katolickie, te które mamy i na przykład w których mamy pewność, że Pan Bóg jest obecny, bo mamy taką pewność w przypadku sakramentów, czasami w niektórych grupach tego typu, o których mówimy, takich właśnie destrukcyjnych, sekciarskich, pewne takie paraliturgie stają się ważniejsze od tego, co mamy pewne, czyli na przykład już nie mówimy o Eucharystii,

Bóg ojciec przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym.

No tak, właśnie czy jest kimś takim samozwańczym, który nagle poczuł, że... Okej, mógł poczuć, bo Pan Bóg czasami daje takie doświadczenie nawrócenia.

I teraz jeżeli ktoś mówi, że i na przykład tak dogmatyzuje na przykład swoje doświadczenie, czy charyzmatyczne, czy nie wiem, tu różaniec albo coś, i tylko to, przez to mnie Pan Bóg zbawi, tylko przez Maryję, no jego może tak, a ktoś mówi, że mnie tylko przez charyzmaty, przez modlitwę uwielbienia, no jego tak, ale jeżeli zaczynam to stawiać w jakiejś takiej hierarchii, że to jest lepsze od tego drugiego, no to też jest coś nie w porządku już, nie?

Jest inną drogą, jakąś inną ścieżką, którą Pan Bóg daje akurat mi.

No to jakby no wierzymy, że Pan Bóg nas tak prowadzi, nas też przez to zbawia.

Tak, no bo na przykład jeżeli, no nie wiem, małżeństwo jest coś z sakramentem, to Pan Bóg daje, teraz ktoś mówi, że tutaj ta twoja wspólnota jest ważniejsza od twojej żony czy męża, bo ona taka mniej wierząca jest, to ją zostaw najlepiej.

Zamyka, nie, no bo jestem z czymś związany, no nie wiem, rzeczywiście mogłem się tam nawrócić, no Pan Bóg mnie zmienił, nawet nie wiem, może uzdrowił.

Jakby Pan Bóg tak to prowadzi.

Ten i ten potrzebuje kerygmatu, czyli usłyszenia tego, że Pan Bóg go kocha.