Mentionsy

Ewolucje narracji Kremla i być może trochę wniosków dla Polski, więc dzisiaj zapraszam też Państwa do komentowania.

W tym sensie, że my często w Polsce, moim zdaniem, przesadzamy z tym, znaczy postrzegamy pewne słowa na temat przeszłości wypowiadane przez dzisiejsze rosyjskie elity czy przez w ogóle Rosjan orbitujących wokół Kremla jako wyraz pewnego cynizmu, zakładając, że to, co oni mówią, mówią dlatego, że im się to po prostu opłaca i że to jest instrument i to działa, więc korzystają z tego.

To jest bardzo widoczne i to jest widoczne na przykład w tym, że to było dość symptomatyczne dla mnie i też wielomówiące, że Surkow, czyli wieloletni doradca Kremla i moim zdaniem człowiek cały czas bliski administracji prezydenta, siedem albo osiem dni przed pełnoskalową agresją w lutym 22 roku napisał taki tekst w rosyjskich mediach zatytułowany Koniec hańbiącego pokoju i on

Jest moim zdaniem tą emocją, którą Kreml bardzo zręcznie wykorzystuje w budowaniu swojej poczucia, swojej prawomocności, swojej władzy.

To znaczy, że oni, Kreml jako taki występuje w obronie pamięci rodzin rosyjskich, rodzin tych, którzy walczyli w trakcie...

No i właśnie, dzisiaj jak wspomniałeś, Kreml wykorzystuje tę retorykę, by uzasadniać inwazję na Ukrainę, czyli ta denazyfikacja.

I to jest człowiek, który naprawdę zrobił niesamowitą karierę polityczną na wykorzystaniu historii i sam uważa się za historyka, chociaż, nie wiem, jego skandal z doktoratem i tego, jak podmieniał swój autorytet i tam znaleziono też elementy plagiatu, ale tego doktoratu mu nie wycofano, bo był duży nacisk polityczny ze strony Kremla.