Mentionsy

No to nie możemy nie spojrzeć na Pekin, który z jednej strony zdaje się być mocno powściągliwym, a z drugiej strony traci na oczach jednego ze swoich głównych partnerów.

Moim zdaniem ta powściągliwa reakcja Pekinu, ona wynika z kilku rzeczy.

I to nam bardzo dużo mówi o realnej kalkulacji Pekinu.

To jest właściwie ten moment, bo pokazuje, że Pekin nie chciał legitymizować zmiany reżimu siłą, ani nie chciał też legitymizować ataków na ludność cywilną.

A Chiny tak nie działają, bo dla Pekinu Iran nie jest odpowiednikiem Rosji.

Zatem moim zdaniem trafniej byłoby powiedzieć, że Pekin nie jest neutralny, tylko bardzo precyzyjnie dawkuje swoje stanowisko.

No i wreszcie, po trzecie, Pekin nie chce

Kluczowe jest to, że Pekin patrzy na ten kryzys, konflikt, bo w chińskiej narracji tak jest to definiowane.

Zatem z perspektywy Pekinu stawką nie jest lojalność wobec Iranu, tylko utrzymanie

Natomiast, kiedy spojrzymy na dane gospodarcze, a zarazem też sposób, w jaki Pekin faktycznie prowadzi swoją politykę w regionie, ten obraz jest znacznie bardziej pragmatyczny.

Jednocześnie Pekin bardzo konsekwentnie utrzymuje szeroką dywersyfikację dostaw energii.

Pekin niewątpliwie unika nadmiernego uzależnienia od tylko i wyłącznie jednego kierunku

Myślę, że tą relację Pekinu z Teheranem najlepiej rozumieć jako transakcyjną, jako pragmatyczną.

Pekin bardzo pilnuje, by te relacje z Iranem nie zaszkodziły jego znacznie większym interesom gospodarczym, handlowym, inwestycyjnym w Arabii Saudyjskiej, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich czy innych państwach regionu.

Pekin utrzymuje relacje z Iranem.

Iran to partner ważny, ale kluczowa dla Pekinu jest możliwość utrzymywania równowagi między wszystkimi głównymi aktorami regionu.

A to właśnie tam koncentruje się dziś główna rywalizacja pomiędzy Pekinem a Waszyngtonem.

W Pekinie patrzy się na tę sytuację dużo bardziej ambiwalentnie, bo ten konflikt ma bezpośrednie konsekwencje dla interesów gospodarczych Chin, o czym już dzisiaj wielokrotnie wspominałem, przede wszystkim dla bezpieczeństwa energetycznego, no i przede wszystkim stabilności globalnego handlu.

Dlatego w Pekinie coraz częściej pojawia się pytanie, czy państwo tej skali może w dłuższej perspektywie czasowej polegać wyłącznie na systemie bezpieczeństwa kontrolowanym przez inne mocarstwa.

Zatem dominująca narracja w Pekinie ma taki wydźwięk pragmatyczny.

Pekin stara się unikać takiego jednoznacznego opowiadania się po którejkolwiek ze stron.

No i właśnie, czy Ty też uważasz, że ten temat tajwański może wrócić w niedługiej przyszłości już jako takie zarzebie poważniejszego konfliktu na linii Waszyngton-Pekin, czy raczej ten konflikt poza utarczki gospodarcze się nie wymknie?