Mentionsy

To jest bardzo ciekawa teza, bo ona też będzie wybrzmiewać o czymś, o czym na pewno będziemy mówić, czyli o recenzji Tatarkiewicza.

W tym kontekście, o którym mówisz, no powinniśmy teraz odnieść się do sprawy, która jest oczywiście bardzo pamiętana Krońskiemu, zresztą słusznie, no bo Kroński, pomijmy kwestię Ingardena, tutaj też bardzo istotną, i relegowania Ingardena oczywiście z Uniwersytetu Jagiellońskiego, czy odsunięcia go od obowiązków dydaktycznych, tak ujmując rzecz precyzyjnie, no ale mamy także oczywiście tą drugą postać, czyli Władysława Tatarkiewicza i także wpisania się oczywiście w ten proces stalinowskiego usuwania Władysława Tatarkiewicza, w tym przypadku oczywiście z Uniwersytetu Warszawskiego.

Wiemy, że Kroński się w to wpisał przede wszystkim recenzją z historii filozofii, która jest bardzo daleko idącą krytyką nie tylko samego dzieła, ale przede wszystkim podejścia do historii filozofii, jakie prezentuje Tatarkiewicz.

No właśnie, ale tym, co by mnie najbardziej interesowało, jest próba porozmawiania o tym, czy twoim zdaniem z recenzji poświęconej historii filozofii Tatarkiewicza, napisanej przez Krońskiego, wyłania się jakiś zarys programu pozytywnego.

Kroński wyrzuca Tatarkiewiczowi, że on historię polskiej filozofii marginalizuje.

Kroński w dalszych częściach swojego krytycznego omówienia wymienił jeszcze inne błędy i naleciałości, którym uległ Tatarkiewicz.

Chociażby sam marksizm został potraktowany u Tatarkiewicza jako coś zanurzonego w melancholijnym preteritum itd.

Kroński wskazał też, w jaki sposób potraktował Tatarkiewicz filozofię polską w swojej pracy.

Pisał, razem na 1362 strony podręcznika poświęca Tatarkiewicz filozofii polskiej 43 strony.

Ale tam także jest zarzut, dokładnej metafory nie pamiętam, ale idący w tym kierunku, że Kroński mówi, Tatarkiewicz stawia polską filozofię w rezerwacie.

Dla Tatarkiewicza filozofia polska jest de facto ciekawostką, być może jakimś dodatkiem dla rodzimych czytelników, ale niczym, co ma znaczenie o wymiarze światowym.

W czasie dyskusji nad hasłami do przygotowywanego przez nas słownika filozofii w Polsce, każde hasło marne, byle jakie, nazywali napisanym po tatarkiewiczowsku.

Za każdym razem przypisując tatarkiewiczowi pisanie wedle formuły z jednej strony tak, ale z drugiej inaczej.

Tutaj Walicki tak bardzo osobiście to przyjmuje, bo pisze, nie pomyślano o tym, że nie wszyscy pracownicy zakładu podzielają tę antytatarkiewiczowską idiosynkrazję, że mnie na przykład może to sprawić przykrość.

Więc Tatarkiewiczowi sprawiało to, Walickiemu sprawiało to przykrość.

To znaczy czytając Tatarkiewicza ma się często taki problem, że właśnie tutaj z jednej strony jest tak, z drugiej inaczej, ale właściwie jak jest, tak?

Ostatnie pytanie, bo oczywiście powinniśmy tutaj nagrać w związku z tym teraz podcast o Władysławie Tatarkiewiczu.

Ale zarazem uważam, że był to najszlachetniejszy z możliwych oportunistów, więc o ile bym, nie chcąc mówić po tatarkiewiczowsku, powiedział jednoznacznie, że uważam, że się mylił, bo historyzm jest w ogóle fałszywym poglądem na świat, to zarazem uważam, że przedstawił historyzm najwyższej próby.