Mentionsy

Jak sięgnie się do tekstów tych przedwojennych jeszcze Stanisława Cata Mackiewicza, to można pomyśleć, że jednak polska publicystyka jest w sumie dosyć kulturalna na tle tej publicystyki II RP.

A ten epizod z 1939 roku ze wsadzeniem Cata Mackiewicza Piłsudczyka do Berezy był chyba najlepszym tego właśnie potwierdzeniem.

W dużej mierze nawet przed lekturą Cata Mackiewicza był podobny, tak intuicyjnie.

I dlatego myślę, że należy traktować historyczne książki Cata Mackiewicza na zasadzie głosów dyskusji publicystycznej.

Ja bardzo cenię moim zdaniem wybitnego redaktora i wydawcę Jana Sadkiewicza, który być może w ogóle powinien siedzieć tutaj na moim miejscu, bo jest znacznie lepszym znawcą Stanisława Cata Mackiewicza niż ja i polecam go zresztą panu redaktorowi jako przyszłego gościa do któregoś z podcastów.

Jak spojrzymy na X-a Jana Sadkiewicza, co też polecam wszystkim, to właśnie warto zobaczyć co Jan Sadkiewicz promuje jako fragmenty z dzieł Mackiewicza, również tych historycznych.

To jest to, co moim zdaniem należy brać z tych historycznych książek Mackiewicza.

A jeżeli konkretnie chodzi o Stanisława Augusta Poniatowskiego, no to ten głos zawarty w książce Mackiewicza trzeba traktować tak jak inne głosy publicystyczne, bo już nawet niezależnie od faktów i od sporów, o fakty, które też do dzisiaj trwają, jest wielki publicystyczny spór w ogóle o Stanisława Augusta Poniatowskiego,

Więc dla mnie te publicystyczne, polityczne pisma Mackiewicza, w których on dyskutuje z polską polityką zagraniczną, czy krytykuje ją nawet czasem bardzo mocno, zwłaszcza w tej drugiej połowie lat 30.,

Bo tak, rzeczywiście Piotr bardzo często powoływał się na opinie, bo przecież bardziej właśnie opinie niż ustalenia Cata Mackiewicza, ale

Myślę, że to było jedno z takich najlepszych wykorzystań Cata Mackiewicza, publicystycznych, współczesnych.

Ale wracam właśnie do tego, że mam wrażenie, że tutaj jest pewna taka luka, czy wada, czy niedopatrzenie w rozumowaniach Mackiewicza, który nie zobaczył, że system zbudowany na jednym człowieku, nawet takim, którego uważał za znakomitego stratega i przywódcę, musi prowadzić do degeneracji.

W stu procentach przekonujących źródeł, które mogłyby potwierdzić albo obalić tę tezę Cata Mackiewicza.

Chciałbym pana redaktora zapytać, czy w rozróżnieniu takim na trzy etapy twórczości Cata Mackiewicza, etapy historyczne oczywiście, niezwiązane z charakterystyką jego pisarstwa, wynikające po prostu z

Tutaj chyba najlepszym przykładem będzie reakcja brata, Józefa Mackiewicza, który zerwał relację ze Stanisławem.

Jest taki tekst Cata Mackiewicza, który nie został opublikowany za jego życia, w którym on pisze o swojej rodzinie i mówi, że właśnie wspominając relacje ze swoimi bliskimi czuje się, jakby leżał na tym urządzeniu do akupunktury, prawda?

Bo to chyba w dosyć dużej mierze wyjaśnia nam nastrój Cata Mackiewicza w tamtym czasie.

Jak weźmiemy Józefa Mackiewicza, klepiącego biedę po prostu przecież za granicą przez właściwie całe emigracyjne życie, to też trochę to moim zdaniem wyjaśnia tę jego...

W przypadku Cata Mackiewicza jego etapu londyńskiego jest podobnie.

I właśnie jak zobaczymy jaka była sytuacja Cata Mackiewicza, a była, zresztą większość emigracji wtedy w gruncie rzeczy biedowała i to było takie życie kompletnie na marginesie.

On mówi, ja jestem publicystą i muszę publikować, więc to też na pewno tą frustrację pomnażało, a dodajmy też do tego, że trzeba by było też wziąć pod uwagę charakter Cata Mackiewicza, który lubił wystawne życie, lubił dobre restauracje, lubił kobiety.

Zobaczcie, wrócił na lotnisku Cata Mackiewicza, witał Jerzy Putrament, no to było też...

I niby też były takie głosy, trochę jak Pan teraz mówi, chociaż kontrast pomiędzy oczywiście nastawieniem, poglądami, osobowością Gombrowicza, tą publiczną, a Kronosem nie jest tak uderzający, jak między listami Cata Mackiewicza, a tym jego publicznym wizerunkiem.

Jest to nieprzyjemna lektura, ale nie jest to lektura, która powoduje, że zgarniamy wszystkie swoje książki Cata Mackiewicza z półki i wywalamy je do kosza.

Zachęcamy oczywiście do czytania Stanisława Cata Mackiewicza, to jest bardzo pouczająca lektura, a państwa zachęcam do wzięcia udziału w zbiórce na stronie www.teologiapolityczna.uk, gdzie zbieramy środki na kontynuację naszych nagrań i rozwijanie kolejnych serii.