Mentionsy

I stamtąd przyszedł przydział do OTU, już do jednostki bojowej.

I to była jednostka taka przeszkalająca już do lotnictwa bombowego w OTU, Operational Training Unit.

No tam w OTU zebrała się taka załoga,

No i faktycznie wystartowałem gdzieś po 3,5 godzinach znów lotu, już byłem tam na tym lotnisku koło Domkaster, gdzieś my tam kwaterowali.

Pan powiedział, że tam w Wielkiej Brytanii, w OTU, instruktorami byli Polacy?

I co, po tym OTU trafił pan do HCU, tak?

No i zaznaczona trasa lotu do Warszawy.

To była A, bodajże 177 numer, na którym żaden z pilotów nie wykonał całkowicie lotu, tylko zawsze po kilku godzinach wracał z powrotem, bo silniki nawalały.

A mechanikiem głównym tego samolotu był sierżant Makowski, też z mojego dywizjonu krakowskiego, my się z nim znali, ale on mi nie powiedział, że ten samolot taki jest pechowy, że nawala.

Po odprawie kurs był podany, czas lotu to wszystko, ale nawigator sobie to jeszcze tam swoje sprawdził i tak dalej, wszystko powyliczał.

I to wszystko już było gotowe, podwieszone, to już wszystko ci zbrojmistrze porobili, tak że człowiek tylko przychodził, siadał do samolotu, strzelcy sprawdzali karabiny, ale nie strzelali, tylko czy jest amunicja i tak dalej, to wszystko.

Liberatory tak, bo Liberator miał kółko z przodu, to on już był w linii lotu, a Halifax miał kółko pod ogonem, więc niż się dźwignął, niż poszedł na głównych kołach, co zostało na głównych kołach, no to jednak upłynęło szereg czasu i tak dalej, w ten czas wiatr skręcał.

No i wróciłem już z powrotem od Warszawy i nabieram wysokości, no i pytam się załogi, ja mówię, słuchajcie, gdzie to chcemy lecieć, raczej do niewoli, bo jak trzeba będzie skakać, przygotujcie sobie spadochrony, bo my mieliśmy tylko oszelki spadochronowe, a spadochrony to były piersiowe, to każdy miał z boku w takiej skrzyneczce.

Ja mówię, no bo jak trzeba będzie skakać, to sobie przygotujcie te spadochrony.

No wie pan, nadzwyczajnie jakoś otucha w sercu i chyba tak wszyscy właśnie, bo mówiłem, ja mówię, jesteśmy na Tatrami, jest Gerlach, Giewont.

Ja mówię, od wybaranej, tu nie powiem tego słowa, to jest cień tego samolotu.

A później te szelki od tego, znaczy te okapotowanie spadochronu, to było na lince i to się wciągało z powrotem do samolotu.

Czy chciał pan wrócić tutaj w Polsce do latania, czy chciał pan być, nie wiem, no... Więc ja byłem w ten sposób, że kombinowałem do lotu.

No i właśnie ja, jak u nich właśnie mnie tak namawiał, że właśnie mam wrócić do tego lotu.

W holu tego budynku tam czekam, a on tam z tym samym dowódcą tego lotu, jakimś generałem bodajże Romejką, tam rozmawiał, a tu soldaty wszędzie z tymi pikami jeszcze, ale już Polacy, znaczy.

Ja mówię, no do lotu się będę starał.

Miałem szereg różnych niebezpiecznych takich wydarzeń, o których tu prawda nie ma co mówić, bo to za mało czasu, że zawsze wychodziłem cało, nigdy nie rozwaliłem żadnego samolotu, zawsze jakoś szczęśliwie ze wszystkiego.