Mentionsy

Adolf Hitler dochodząc do władzy i tworząc Wehrmacht stawiał na nowoczesność, postawił na czołgi, postawił na samochody, postawił na łączność, a przede wszystkim w pierwszej kolejności dążył do gigantycznego rozwoju lotnictwa bojowego.

Jednak ta fascynacja nowoczesnością, ta fascynacja postępem sprawiała, że Hitler i dowództwo Wehrmachtu lekceważyli tradycyjne środki walki i tradycyjne środki logistyczne.

Państwo przemysłowo o wiele słabsze od Niemiec mógł wyprodukować o wiele więcej czołgów niż Niemcy, upraszczając, dlatego, że Stalin nie produkował lokomotyw, produkował czołgi w ich miejsce, a Hitler do pewnego momentu, jak szalony, produkował lokomotywy.

I ta historia zaczyna się paradoksalnie jeszcze przed Hitlerem.

Powołano specjalną spółkę, przekształcono własnościowo niemieckie koleje i dla niemieckich nacjonalistów, takich jak Adolf Hitler, kolej stała się zagadnieniem politycznym.

Hitler krzyczał, nie będziemy spłacać reparacji.

Hitler krzyczał, nie chcemy zachodnich planów pomocowych.

Ale mówiłeś wcześniej, że Hitler nie doceniał kolei.

Dla Hitlera przyszłością były samoloty i samochody.

Stąd, mimo wykorzystywania w retoryce politycznej zagadnień kolejowych, Hitler przesadnie nie interesował się koleją w rozumieniu jej znaczenia w budowie potęgi państwa.

W efekcie, kiedy Hitler doszedł do władzy w roku 1933, kiedy rzucił hasło wielkich zbrojeń, to sytuacja niemieckiej kolei, ona się w żaden sposób nie poprawiała, chociaż producenci kolejowi, tacy jak wspomniany Henschel, Borzisch, Krauss-Maffei, te koncerny dostawały już wielkie zamówienia zbrojeniowe, więc ogólna sytuacja firm zbrojeniowych wielkich koncernów, ona się poprawiała, ale one czekały na sygnał.

Niemcy zbroiły się jak szalone, ale Hitler poinformował kolej i dyrektora kolei Juliusa Dorbmillera, że kolej niemiecka musi zaangażować się w budowę autostrad.

W latach 1933-1938 ewidentnie Hitler stawiał na rozwój innych środków walki i innych środków transportu niż oczekiwała tego bezpośrednio niemiecka kolej.

To, jak się okaże, będzie miało fundamentalny wpływ na losy II wojny światowej w tym sensie, że Hitler dopiero pod Moskwą...

No a komu się najbardziej oberwało za te błędy Hitlera?

Ale tak czy inaczej, było jasne, że hitleryzm nie docenia kolei.

Hitler uwielbiał jeździć pociągiem, miał własne specjalne składy.

Hitler lubił robić sobie zdjęcia na tle najnowszych eksperymentalnych parowozów, zwłaszcza tych obudowanych opływowo, które biły kolejne rekordy prędkości na trasach.

To znaczy, Hitler robił swoje, ale wszyscy wokół niego dopiero w roku 1938 zrozumieli, co Hitler właściwie realizuje.

To znaczy, że Hitler gra w grę niezależnie od sytuacji gospodarczej i wojskowej.

Hitler uznał, że jest gotowy do wojny.

Hitler w latach 30. lekceważył rozwój kolei, a w roku 1939 zafundował kolej wojnę, która paraliżuje ją przez sam fakt istnienia wojny.

Kiedy wybucha wojna, na początku Wehrmacht zabiera 40% mocy kolei, co automatycznie przekłada się na efektywność gospodarki i dopiero wtedy Hitler orientuje się, ale jeszcze nie do końca, że po prostu ma za mało parowozów.

A więc można by powiedzieć, że zarówno pokonanie Polski, jak i pokonanie Francji potwierdzały tezę Hitlera.

Ale przecież Hitler mierzył w Ural.

Hitler mierzył w Rosję.

Hitler wyładował swoją furię właśnie na nim.

A zatem Hitler wyładował swoją furię na Kleinmanie.

I to jest o tyle ciekawe, że Hitler i Goering po raz ostatni i finalnie wyładowali się na kolei.

Hitler stwierdził, że katastrofa kolejowa, że brak lokomotyw, w rozumieniu brak wystarczającej ilości lokomotyw, jest winą nie jego, tylko właśnie niemieckich kolei.

Ale Hitler poszedł na to, dlatego że Henschel, mówię teraz o przemysłowcu, nie o firmie, dlatego że Henschel poszedł do Hitlera i powiedział, że kolej nie rozumie wojny, że niemieckie firmy kolejowe lepiej wiedzą, jak się projektuje lokomotywy, że lokomotywy nie można już projektować pod zamówienia kolei, tylko zacząć je trzeba produkować pod zamówienia wojska w reżimach wojennych.

Stąd to pojęcie lokomotyw wojennych, że Niemcy mieli porzucić produkcję tych wszystkich przedwojennych różnych typów, przejść na monotypy uproszczonej produkcji lokomotyw wojennych i Henschel poinformował Goeringa, Hitlera, Spera, że przemysł wie jak to zrobić, a kolej niemiecka jako instytucja nie.

Deutsche Bahn, Ostbahn, kolej francuska, no gospodarka państw europejskich pod kontrolą Hitlera musiała jakoś funkcjonować.

Jeżeli mierzymy Hitlera i Stalina, radziecki i niemiecki przemysł czołgowy, to nie dziwmy się, że Stalin produkował tyle czołgów.

Tak czy inaczej, Goering i Hitler w roku 1942 powiedzieli, produkcja lokomotyw ma absolutny priorytet ponad wszystko.

Przebieg działań wojennych na froncie wschodnim wpływał tak na parowozy Hitlera, jak i na Stalina.

W roku 1941 Hitler zrozumiał, że nie ma parowozów, żeby jednocześnie podbijać Związek Radziecki i utrzymywać Europę w rozumieniu sprawnej pracy gospodarki.

A zatem Stalin miał jeszcze przedwojenny tabor, ale tutaj przyszedł mu z pomocą w pewnym momencie sam Hitler, dlatego że tylko w roku 1943 wedle radzieckich raportów Armia Czerwona zdobyła ponad 2000 różnych lokomotyw.

Stąd ta historia niemieckich lokomotyw wojennych, tych lokomotyw Hitlera.

jak historia lokomotyw Hitlera w II wojnie światowej.

Dzięki lokomotywom Hitlera łatwiej możemy zrozumieć, dlaczego potężne przemysłowe państwo, Rzesza Niemiecka, wyprodukowała tak mało czołgów w stosunku np.

Bo Hitler zamiast czołgów produkował jak szalony lokomotywy.