Dlaczego Stalin potrzebował armii „nowych sojuszników” w ostatnich miesiącach wojny?

Armie sojusznicze Wehrmachtu, Siły Zbrojne Finlandii, Armia Rumuńska, Siły Zbrojne Bułgarii, one przechodzą na stronę aliancką.

Niemniej właśnie tylko to Wojsko Polskie na wschodzie, ono było mniej liczne niż regularne armie rumuńska i armia bułgarska.

Jest oczywiście koniec wojny, kiedy wojska jugosłowiańskie docierają do Austrii, kiedy wojska bułgarskie docierają do Austrii, kiedy armia rumuńska przez Słowację dociera na Czechy i Morawy.

Rumunię kontroluje Armia Czerwona, ale jest tam rodzaj dwuwładzy i Armia Rumuńska ma teraz nadal pod dowództwem tych samych starych królewskich rumuńskich oficerów walczyć przeciwko Niemcom i Węgrom.

Armia rumuńska wystawia bezpośrednio do walki komponent ponad 200 tys.

To są bardzo krwawe, intensywne działania połączone z tym, że armia rumuńska jest nienowoczesna.

Mamy taką sytuację, że Ludowa Armia Jugosłowiańska, że Armia Bułgarska, że Armia Rumuńska, że Wojsko Polskie, że Wojsko Czechosłowackie walczy u boku Armii Czerwonej.