Mentionsy

W dzisiejszym odcinku profesor Michał Kopczyński opowie nam o postaciach Jana Mikulicza-Radeckiego, Ludwika Rdygiera i Rudolfa Weigla.

Rudolf Weigl, genialny karmiciel wszy.

Za chwilę porozmawiamy o dramatycznej wręcz biografii profesora Rudolfa Weigla.

Ale tak, jak do tego tyfusu doszedł Weigl, może właściwie zacznę od jego biografii jednak.

Ten ojczym właściwie przekonał, przekonał, no tak powiedzmy sobie przekonał, ale w każdym razie spowodował, że Weigl nauczył się polskiego, że Weigl zaczął się interesować polską kulturą, polską literaturą, polską historią.

Weigl to coś znajduje.

W 1920 roku po wojnie Weigl został czystym profesorem we Lwowie i zaczął strategię walki z tyfusem poprzez szczepienia, bo jak powiedziałem, antybiotyków jeszcze nie było.

Problem z metodą Weigla polegał na tym, że ona była dość trudna do zastosowania przemysłowego, bo trzeba było najpierw wyhodować wszy.

Opracowano w laboratorium Weigla, opracowano to już w latach 30-tych, metodę taką przemysłową.

Weigl był, tak, dochodzimy do momentu wybuchu II wojny światowej.

Sowieci wiedzą, co Weigl robi, zostawiają go w spokoju, dlatego, że uważają, że ta produkcja tej szczepionki jest czymś, co może im się też przydać.

W 1941 roku przychodzą Niemcy, wiedzą, co Weigl robi, straszliwie się boją tyfusu, w związku z tym gotowi są na to się zgodzić.

Weigl wykorzystuje to zresztą, wykorzystuje w ten sposób, że na przykład chroni bardzo wielu ludzi, którzy byli zagrożeni, jako że byli inteligentami albo byli Żydami.

Więc za to zresztą przyznano mu, ale bardzo późno, bo Weigl zmarł w 1957 roku, natomiast przyznano mu w 2003.

I powiedzmy sobie tak, ta metoda Weigla jest, tych szczepionek, ona potem, po II wojnie światowej, ona została przebita przez metodę Cox'a, Harolda Cox'a, Amerykanina z firmy Lederle, który opracował nieco inną metodę, taką bardziej wydajną niż Weigl, ale oczywiście bez Weigla.

A bez tej całej wiedzy i doświadczenia, które Weigl zebrał, no to byłoby niemożliwe.

Z tym, że mamy tutaj do czynienia też właściwie przy wszystkich tych przypadkach, bo i przy Mikuliczu, i przy Rydigerze, i przy Weiglu, mamy do czynienia z takim zjawiskiem, które jest w naukach ścisłych i eksperymentalnych czymś zupełnie normalnym.

Mianowicie w swoim czasie, kiedy Weigl wymyślił tą...

A i te antybiotyki są skuteczne przeciwko tyfusowi, więc właściwie Weigl dożył do tego momentu, kiedy ten obiekt jego, całego życia właściwie, czyli ta szczepionka, że ona się stała po prostu niepotrzebna, czy może mniej użyteczna, ale tak wielu, większość nawet, badaczy z tych nauk ścisłych tak po prostu ma, tak po prostu jest.

Otóż Henryk Mückter w czasie okupacji był zastępcą dyrektora krakowskiego Instytutu Badań nad Fosemplamistym i Wirusami, w których właśnie pracował, Rudolf Weigl.

Jak te eksperymenty miały się do prac w laboratorium Rudolfa Weigla?

Wróćmy do Rudolfa Weigla.