Mentionsy

W dzisiejszym odcinku profesor Michał Kopczyński opowie nam o postaciach Jana Mikulicza-Radeckiego, Ludwika Rdygiera i Rudolfa Weigla.

Przed Mikuliczem kroczy tylko Bóg.

Panie profesorze, może zanim porozmawiamy o Johanie von Mikuliczu-Radeckim, opowiedzmy tak w ogóle, czym w XIX wieku była chirurgia i jak wyglądała sala operacyjna tych czasów.

Dlaczego więc Mikulicz-Radecki w ogóle wybrał polską tożsamość?

Mikulicz, o którym tutaj, od którego zaczynamy, jest właściwie poddanym austriackim.

Ojciec był geodetą i architektem i on był, on się nazywał się Mikulicz, prawda, i on był polskiego, on był Polakiem.

Więc można było powiedzieć, właściwie nie bardzo wiadomo, czy Mikulicz jakoś się do pewnego momentu w ogóle deklarował jako Polak.

A jednego z tych takich największych postaci w dziejach chirurgii, Teodora Bilrota, połączyło ich różne rzeczy, to znaczy niewątpliwie zdolności Mikulicza, takie też zdolności majsterkowiczowskie, bo on, jak już Pan wspomniał, był pomysłodawcą różnych urządzeń, z których najbardziej może takie skojarzące się nam, to jest maseczka chirurgiczna,

A Mikulicz z domu wyniósł, bo dom był przyzwoity, umiejętność grania na paru instrumentach.

Mikulicz się specjalizował w różnych dziedzinach chirurgii, ale przede wszystkim to był przełyk i różne operacje żołądka.

a był sławny i miał wejścia wielu wpływowych pacjentów i ministerstwo przemogło, że Bilrod ma rację i że Mikulicz zostanie profesorem.

Z tym, że mamy tutaj do czynienia też właściwie przy wszystkich tych przypadkach, bo i przy Mikuliczu, i przy Rydigerze, i przy Weiglu, mamy do czynienia z takim zjawiskiem, które jest w naukach ścisłych i eksperymentalnych czymś zupełnie normalnym.