Mentionsy

w tydzień po deklaracji niepodległości, mówi, że absolutnie wspiera Litwę etnograficzną Piłsudskiego.

Przynajmniej można wierzyć w szczerość intencji Piłsudskiego, który widzi tę Litwę państwowo zespoloną z Polską, ale wydaje głośną deklarację 19 kwietnia 1919 roku nie do Polaków, nie do Litwinów, nie do obywateli odrodzonej Polski, tylko do mieszkańców wielkiego, byłego Polski.

No i cóż my mamy militarnie po ogłoszeniu przez Piłsudskiego tej odezwy?

I w takim wypadku, jeżeli mamy taką gotowość polskiego wojska, Piłsudskiego osobiście, żeby z Litwinami nie walczyć lub walczyć mało krwawo, a jednocześnie Błaszewik został pogoniony, Wilno znowu ma być polskie, tego się domaga polska opinia publiczna, jakie tu znaleźć rozwiązanie?

awantura na forum Ligi Narodów w Genewie w czasie wizyty Piłsudskiego, który jak wiadomo podchodzi do Woldemarosa, pyta go to jak, jest wojna czy nie ma?

Jednocześnie słabnie pozycja Piłsudskiego, jak pamiętamy umierającego w kwietniu 1935 roku, Beck, jego następca jeśli chodzi o politykę zagraniczną, nie ma tych sentymentów, które Piłsudski być może żywił.

starzejących się coraz bardziej entuzjastów jedności i odrębności tych ziem, podzielony w tym sensie, że jak wiemy, jeden z najwybitniejszych krajowców, Michał Römer, autor wspaniałych, fundamentalnych dla zrozumienia tych ziem dzienników, bliski sołectwowi Piłsudskiego, w 19 roku zdecydował się być Litwinem, mówiąc oczywiście doskonale po polsku i będąc głęboko spolonizowanym, i trafił do Kowna, gdzie też był przez wiele lat rektorem uniwersytetu, tak jak Grziszka,