Mentionsy

Jak to napisał Miłosz w poemacie o Piłsudskim, żaden naród nie chciał jego państwa wielu narodów.

Politycznie Piłsudski w kilka dni...

w tydzień po deklaracji niepodległości, mówi, że absolutnie wspiera Litwę etnograficzną Piłsudskiego.

Podobną kwestię podnosi współdziałający świetnie z Piłsudskim wówczas na konferencji w Paryżu Roman Dmowski, na co negocjatorzy liter stoczyci mówią, że nie ma o tym mowy.

Przynajmniej można wierzyć w szczerość intencji Piłsudskiego, który widzi tę Litwę państwowo zespoloną z Polską, ale wydaje głośną deklarację 19 kwietnia 1919 roku nie do Polaków, nie do Litwinów, nie do obywateli odrodzonej Polski, tylko do mieszkańców wielkiego, byłego Polski.

No i cóż my mamy militarnie po ogłoszeniu przez Piłsudskiego tej odezwy?

I w takim wypadku, jeżeli mamy taką gotowość polskiego wojska, Piłsudskiego osobiście, żeby z Litwinami nie walczyć lub walczyć mało krwawo, a jednocześnie Błaszewik został pogoniony, Wilno znowu ma być polskie, tego się domaga polska opinia publiczna, jakie tu znaleźć rozwiązanie?

Czy Piłsudski był szczęśliwy?

Piłsudski był otwarty, jak się wydaje.

Piłsudski pamiętajmy już niedługo, już za chwilę w opozycji.

awantura na forum Ligi Narodów w Genewie w czasie wizyty Piłsudskiego, który jak wiadomo podchodzi do Woldemarosa, pyta go to jak, jest wojna czy nie ma?

Jednocześnie słabnie pozycja Piłsudskiego, jak pamiętamy umierającego w kwietniu 1935 roku, Beck, jego następca jeśli chodzi o politykę zagraniczną, nie ma tych sentymentów, które Piłsudski być może żywił.

starzejących się coraz bardziej entuzjastów jedności i odrębności tych ziem, podzielony w tym sensie, że jak wiemy, jeden z najwybitniejszych krajowców, Michał Römer, autor wspaniałych, fundamentalnych dla zrozumienia tych ziem dzienników, bliski sołectwowi Piłsudskiego, w 19 roku zdecydował się być Litwinem, mówiąc oczywiście doskonale po polsku i będąc głęboko spolonizowanym, i trafił do Kowna, gdzie też był przez wiele lat rektorem uniwersytetu, tak jak Grziszka,