Mentionsy

Część z Państwa z pewnością pamięta, że blisko trzy lata temu popełniłem odcinek o Nikodemie Skotarczaku, znanym oczywiście jako Nikoś.

Miał on tytuł Nikoś, Nikodem Skotarczak, czyli jak nie pokochać gangstera, do którego oczywiście podepnę dla państwa link.

Nikoś to uosobienie świata przestępczego PRL-u, który w przeciwieństwie do III RP oczekiwał od fachowych przestępców kreatywności, a nie brutalności.

Nikoś to nie tylko przestępca, ale także celebryta, biznesmen, hojny przyjaciel i dobry ojciec, fundator kilku dobrze prosperujących do dziś biznesów.

Mówi nam, Nikoś nie był aż tak zły jak go malują, byli wtedy i są teraz ludzie od niego o wiele gorsi.

Wielu twierdzi, że Nikoś był analfabetą.

Bez trzacha więc nikoś nie był.

W połowie grudnia 1985 r. dzielnicowy z Jelitkowa napisał w notatce służbowej, że Nikoś nie pracuje, prowadzi pasożytniczy tryb życia, w miejscu zamieszkania posiada opinię cwaniaka i kombinatora, utrzymuje kontakty z elementem przestępczym i milicyjnie podejrzanym.

Którą Nikoś poderwał na swój samochód, oceniała go jako typowego mafiozo.

Jednak zapytany o swojego terminatora w 2008 roku odpowiedział, że Nikoś nigdy nie był ochroniarzem.

Nikoś był za mały i za słaby, by osadzić go w roli bramkarza.

Nikoś karmił zwierzątka i mył skórki.

W 1974 miał trafić do Maxima, ale to niemożliwe, bo ten klub powstał 6 lat później, a wtedy Nikoś handlował już samochodami.

W Trójmieście jego ekipa naprawdę wywoływała strach, a Nikoś lubił jak się go ludzie bali.

Sam Batyr pisze z jednej strony, że Nikoś był pozerym i osobnikiem pozbawionym wszelkich norm moralnych, ale zaraz potem próbuje go wygładzić, ucywilizować i usprawiedliwić.

Po pierwsze, Nikoś nie był pierwszoligowym gangsterem.

Kim według książki Batyra był Nikoś?

Nikoś był prezesem Lechii Gdańsk.

No i ostatnie pytanie, panowie, jaką rolę w układzie mafijnym PRL odgrywał Nikoś?

Karol Nawrocki pokazał, z kim naprawdę nikoś robił interesy.

Bez wiedzy, kiedy Nikoś był jeszcze zwykłym, drobnym przestępcą, a kiedy zaczął stawiać się legendą, nie sposób dostrzec kolejnego przełomu w jego zawodowym życiu, a było to właśnie w stanie wojennym.

W stanie wojennym, kiedy mordowano górników, kiedy aparat represji szedł już na maksa, szedł na pełnej, wozy opancerzone jeździły po polskich ulicach i przy koksownikach grzali się wojskowi i milicjanci, to właśnie pan Nikoś wtedy rozpoczyna wielką karierę z SB-kiem u boku.

Czytam sobie, że Nikoś gdzieś zniknął i pozostawał poza zasięgiem wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania.

No i Nikoś siedział wtedy w Niemczech i to siedział dosłownie, bo Bundeskriminalamt, czyli Federalny Urząd Kryminalny zarzucał Nikosiowi, czytamy dalej u Batyra, przywództwo grupy przestępczej szmuglującej kradzione auta w skali międzynarodowej.

Nikoś mocno mobilizował piłkarzy, dawał im super premie finansowe i jakieś fun.

W piękny, nieszczególnie gorący sierpniowy dzień 1985 roku w okolicach jelitkowskiej plaży Nikoś podjechał do uśmiechniętej dziewczyny.

Nikoś więc tak naprawdę nie jest tutaj głównym tematem.