Mentionsy

Moją pierwszą myślą po przeczytaniu spowiedzi Nikosia było to, że Karol Nawrocki w swoim gabinecie ma wielki plakat Nikodema Skotarczaka.

Ponadto Tadeusz Batyr jest obywatelskim kandydatem na prezydenta RP, prezesem Instytutu Pamięci Narodowej i doktorem nauk historycznych znanych pod nazwiskiem Karol Nawrocki.

Dzisiaj Karol Nawrocki mnie nie interesuje.

Nie zamierzam dołączać do rzeszy hejterów i czepiać się tego, że Nawrocki napisał tę książkę pod pseudonimem.

Mało tego, osobiście uważam, że cała ta kampania reklamowa związana z książką, te wywiady z Batyrem, który chwali doktora Nawrockiego,

Wyszło wprawdzie jak wyszło, ale atakowanie Nawrockiego za to posunięcie jest po prostu słabe i świadczy o bezradności jednej ze stron.

W pewnym sensie dzisiejszy odcinek skonstruuję podobnie do tego, jak skonstruowana jest książka Batyra Nawrockiego, ale do tego powrócę pod koniec dzisiejszego odcinka.

Ten fragment autorstwa Tadeusza Batyra, czyli Karola Nawrockiego może już niektórym ustawić myślenie co do całej książki, bo brzmi to jednak jak laurka wystawiona przestępcy.

Batyr Nawrocki bądź co bądź rozprawia się z legendą Nikosia.

Nie był też królem bursztynu, jak go niektórzy nazywali, pisze dalej Nawrocki.

Nie sposób nazwać jednym słowem fachu Nikosia z połowy lat 80-tych, pisze Batyr Nawrocki.

No i tutaj znowuż pan Zieliński z TVN widzi inną tezę, którą chciał udowodnić pan Batyr, Nawrocki.

Tadeusz Batyr, czyli Karol Nawrocki, bardzo lubi swojego bohatera Nikodema Skotarczaka.

Karol Nawrocki, dla niego mafia jest czymś, co należy podziwiać.

Wojciech Biedroń z Telewizji w Polsce 24 twierdzi, że Nawrocki Nikosia wręcz miażdży, rozprawia się z jego legendą i nazywa słupem dla prawdziwych mafiozów.

Karol Nawrocki nie napisał tej książki jak Mario Puzo, Ojca Chrzestnego, gdzie bajek było więcej, a żadnych niemal nie było dokumentów.

Tak, ma pan absolutną rację, tylko że Mario Puzo pisał beletrystykę, popełnił powieść sensacyjną, zaś pan Batyr Nawrocki napisał biografię.

To jest według Karola Nawrockiego czołowy gangster lat 80. i 90.

Który według Karola Nawrockiego nie ma nic wspólnego z żadną śmiercią, nie ma nic wspólnego z pobiciami, wymuszeniami, nie ma nic wspólnego z zleceniami porwań, ze zleceniami zabójstw i jest po prostu sprytnym biznesmenem, który najpierw wymykał się milicji obywatelskiej, a później przez wiele lat policji.

Dla Karola Nawrockiego Nikodem Skotarczak to konsekwentnie dżentelmen, uwodziciel, człowiek sukcesu.

Słynna Nawrocki nie zostawia na tym suchej nitki i pokazuje tak, dostał się do Lechii, ale po co?

Skotarczak brał udział w ustawianiu wyników meczów Lechii Gdańsk, ale sam Karol Nawrocki, który jest oddanym, wiernym kibicem Lechii Gdańsk, zaraz się od tych relacji dystansuje.

Karol Nawrocki pokazał, z kim naprawdę nikoś robił interesy.

Dwa razy pan Batyr Nawrocki pisze w swojej książce, że nie może wyjść z podziwu, że jacyś niekompetentni pismacy do tej pory nie dostrzegli w biografii Skotarczaka fundamentalnych szczegółów.

Tutaj Karol Nawrocki jest mistrzem świata.

Ale żeby nie było, że pan Batyr Nawrocki sam się zaskakuje, mnie również ta książka zaskoczyła i to dwukrotnie.

W Polsce24 naturalnie nie wspomniało o tym wątku, bo szkalowałoby to pomnik Nawrockiego, a TVN o tym milczy, bo pokazywałoby w tym złu wcielonym po prostu człowieka.

Jest jeszcze drugi fragment książki Batyra-Nawrockiego, który wziął mnie całkowicie z zaskoczenia.

Jakkolwiek kuriozalnie brzmi ten przymiotnik w odniesieniu do obywateli zbrodniczej III Rzeszy, odpowiedzialny za śmierć milionów ludzi na całym świecie, komentuje Batyr, kandydat na prezydenta RP Nawrocki.

Słowo wypędzonych jest dla Batyra Nawrockiego kuriozalnym przymiotnikiem dla obywateli z brudniczej III Rzeszy.

Więc co tu mogę powiedzieć poza tym, że być może pan Baty w przeciwieństwie do doktora Nawrockiego nie jest historykiem, bo gdyby był historykiem albo gdyby był bardziej oczytany, to z pewnością by wiedział, że czy Rzesza była zbrodnicza czy nie, to jej obywateli zostali, czy nam się to podoba czy nie, wypędzeni ze swoich ziem, więc są wypędzonymi.

Cała historia jest memogenna, bo Tadeusz Batyr wychwala Karola Nawrockiego, a Karol Nawrocki wychwalał książkę Tadeusza Batyra.

Z naszych informacji, drodzy Państwo, wynika, że Tadeusz Batyr to nikt inny tylko Karol Nawrocki, który w 2018 roku napisał tę sensacyjną książkę.

Co mnie jednak zaskoczyło, to pan Zieliński z TVN-u, który w swojej niby recenzji gadał więcej o formie reklamy książki, że Nawrocki udawał Batyra i na odwrót oraz o tym, że w jego mniemaniu Nawrocki się gangusami fascynuje,

Karol Nawrocki, który jest kibicem Lechii Gdańsk, opisuje rolę Nikosia raczej jako sponsora piłkarzy.

Tylko, że ten fragment, który cytowany jest tutaj przez pana Zielińskiego, to nie są słowa Nawrockiego, ale właśnie jednego z piłkarzy.

A momentami Nawrocki wchodzi nawet na wyżyny prawie literackie, żeby nie powiedzieć poetyckie.

Nie można Nawrockiemu zarzucić grafomaństwa, chociaż on sam disuje siebie na jednej ze stron.

Czytelnik będzie rozczarowany, pisze Nawrocki.

Innymi słowy, Nawrocki go naprawdę wybiela.

Podsumowując w kilku krótkich zdaniach, gdyby ta książka podpisana była nazwiskiem doktora Karola Nawrockiego, uznałbym ją za kiepski paszkwil.