Mentionsy

Eliminację najwyższego przywództwa Iranu i zniszczenie części jego zdolności militarnych.

Iran może zablokować cieśnina Ormus.

Po drugiej stronie stał Pete Hexoff, szef Pentagonu i najgorętszy zwolennik wojny z Iranem w gabinecie.

Twierdził, że Stany Zjednoczone i tak kiedyś musiałyby zająć się Iranem.

26 lutego trwają rozmowy USA z Iranem.

Oferta Iranu nie była traktowana jako całkowicie pozorna, ale decyzja de facto już zapadła zanim ktokolwiek zdążył się nad nią pochylić.

Państwo, które potrafi w ciągu kilkudziesięciu godzin wejść tak głęboko w przestrzeń przeciwnika, skoordynować lotnictwo, śmigłowce, wywiad i działania specjalne, a potem, jak to miało miejsce z zastrzelonym F-15E, wyciągnąć własnego człowieka z terytorium Iranu w operacji ratunkowej, to wciąż mocarstwo w pełnym, klasycznym sensie tego słowa.

Gdyby Iran zdołał pokazać światu pojmanego Amerykanina, konflikt natychmiast wszedłby w inną fazę.

Iran tę lekcję odrobił.

Innymi słowy, Iran nie musiał zestrzeliwać dziesiątek amerykańskich samolotów, by podważyć amerykańską przewagę.

I właśnie dlatego Trump, ten sam Trump, który ogłaszał całkowite zniszczenie Iranu, wezwał inne państwa do wysłania okrętów wojennych, żeby wspólnie zabezpieczyć żeglugę.

Iran to zrozumiał i zaczął grać w wojnę kosztową.

27 marca Iran uderzył rakietami i dronami w bazę Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej.

Iran pokazał, że problem podatności nie jest teorią o wojnie przyszłości, ale praktyką wojny teraźniejszej.

Doradca prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich Ansfar Gargarz napisał wprost, że amerykańska polityka wobec Iranu straciła kierunek.

Zamiast uspokajać, naciska, żeby zatoka wyraźnie przyłączyła się do konfrontacji z Iranem.

Wojna z Iranem złamała petrodolara.

To brak wcześniejszych konsultacji z sojusznikami o ataku na Iran doprowadził do pogorszenia relacji transatlantyckich.

Precyzyjne pociski, które mogłyby odstraszać Pekin spadają na Iran.

Kiedy 23 marca Trump ogłosił na Truth Social produktywne rozmowy z Iranem, Brent spada o 14% w jednej sesji.

25 marca podczas kolacji fundraisingowej w Waszyngtonie Trump snuje opowieść, że Iran chciał go na najwyższego przywódcę i że odmówił, a Teheran zaprzecza.

Washington Post podał w ostatnich dniach, że w otoczeniu prezydenta narastają obawy, iż sekretarz obrony Pete Hexoff przedstawia Trumpowi nieprawdziwy obraz sytuacji w Iranie.

To ten sam Hexer, który w gabinecie był najgorętszym zwolennikiem operacji i twierdził, że USA i tak kiedyś musiałyby zająć się Iranem.

Trump mówił wcześniej, że Iran nie ma radarów, nie ma obrony przeciwlotniczej.

Zapraszał do siebie byłego szefa Narodowego Centrum Kontrterroryzmu Joe Kenta, który zrezygnował ze stanowiska i publicznie powiedział, że nie było danych wywiadowczych wskazujących na bezpośrednie zagrożenie ze strony Iranu, ani dowodów, że Iran był bliski zbudowania bomby jądrowej.

Sam Trump zauważył publicznie, że Vance był może mniej entuzjastyczny w sprawie Iranu.

Iran tę logikę właśnie obnażył jako niewystarczającą.

Proszą też Iran o otwarcie Hormuzu jako gest dobrej woli.

A Iran?

Zatrzymajmy się przy warunkach, które Iran stawia jako podstawę rozmów.

Innymi słowy, Iran chce nie tylko zakończyć wojnę, ale wyjść z niej z formalnym statusem strażnika najważniejszego szlaku energetycznego świata.

Jak pisze Nate Swanson, który jeszcze w zeszłym roku negocjował z Teheranem w imieniu administracji Trumpa, jeśli cofniemy się o dwa miesiące i pomyślimy, że wielkim osiągnięciem USA jest otwarcie ciśniny Ormus, to jest to niezwykle nieprzemyślana przygoda, a Iran pod wieloma względami silniejszy niż wcześniej.

Iran nazwał je historyczną klęską wroga.

Wenezuela, Iran, później pewnie Kuba?

Ale Iran nie złamał się w trzy tygodnie, jak zakładano.

A Netanyahu ogłasza, że popiera zawieszenie broni wobec Iranu, ale dodaje, że nie obejmuje ono Libanu.

Po jego ogłoszeniu z Iranu wciąż wylatywały pociski w kierunku Izraela i państw zatoki.

Uratowała żołnierza z gór Iranu.

Iran, pobity z zabitymi przywódcami ze zniszczoną infrastrukturą, wyszedł z tego konfliktu jako strona, która stawia warunki negocjacji.