Mentionsy

Tematem głównym będzie, będą powiązania Gandalfa z karkonoszami, z naszymi górami.

Tolkien w żadnym tekście tego bardziej już nie rozjaśnił, nie wyjaśnił nam co to za cień się pojawił, który przesunął się nad głowami naszych wędrowców i który wzbudził niepokój Uffroda i Gandalfa.

Gandalf dał wszystkim po łyku miruworu z Rivendell, a po posiłku zwołał naradę.

Masz rację Frodo, rzekł Gandalf.

Tutaj Gandalf ratuje ich drugą porcją miruworu w ciągu tutaj całej tej przygody.

Ale cały czas jest to zmęczenie po ataku na Przełęcz i Gandalf mówi, że muszą odpocząć przed dalszą wędrówką.

Tak i tutaj jest właśnie, zwróćcie uwagę na cały ten dialog, przede wszystkim słowa Gandalfa.

Gandalf jakby nie sugeruje żadnej odpowiedzi, nie sugeruje w pierwszej fazie tej jakby dyskusji, nie sugeruje rozwiązania.

Gandalf przedstawia dwie opcje, muszą iść dalej albo zawrócić.

Ale Gandalf w tym momencie nie mówi nic więcej, czyli wywiązuje się ze swojej roli osoby, która ma, powiedzmy, pomagać mieszkańcom Śródziemia w pokonaniu Saurona, Zniszczeniu Pierścienia, ale nie ma narzucać swojej woli.

No i tutaj wtrąca się Gandalf.

I Gandalf w tym momencie wyjaśnia, dlaczego ten wybór, którego dokonał Frodo, tak de facto, bez jakiegoś intensywnego udziału Gandalfa, dlaczego ten wybór jest słuszny, prawidłowy i jedyny możliwy, prawda?

No i w tym dialogu Gandalf sugeruje właśnie jedną opcję jakby następnej drogi, w sensie następnego kroku.

Pamiętajcie, że w poprzednim rozdziale były te momenty, kiedy Gandalf z Aragornem rozmawiali.

Posłuchajcie, co powie Gandalf.

Droga, o której mówię, prowadzi przez kopalnię Morii, rzekł Gandalf.

Odparł Gandalf.

No i też Aragorn ma swoje własne przeczucia co do losu Gandalfa w podziemiach, o których będziemy jeszcze mówić.

Tutaj Gandalf to potwierdza.

No i tutaj Gandalf wyjaśnia te różnice w podróżowaniu w towarzystwie powiernika w porównaniu do samotnej wyprawy, no bo Boromir szedł do Rivendell sam, a tutaj jest ich dziewiątka.

A druga rzecz jest ciekawa, tutaj Gandalf mówi, że zajęłoby rok przejście przez tą południową drogę, a tutaj też badacze są zgodni co do tego, że no zdecydowanie przesadził, prawda, bo gdyby nawet bardzo wydłużyć tą trasę, maksymalnie jak tylko się dało, to powinna zająć nie więcej niż pół roku, więc tutaj Gandalf, ale oczywiście wiadomo, jakby cel Gandalfa jest inny, prawda, ma pokazać wszystkim, którzy

Tak, no i tutaj Gandalf mówi o potencjalnej taktyce polegającej na schowaniu się na jakiś czas, na zdarciu śladów ze sobą, po tym jak właśnie podczas próby przejścia przez Przełęcz pod Caradhrasem, przez Przełęcz Szymonnego Rogu zostali najprawdopodobniej wykryci już tak na wiele różnych sposobów przez szpiegów.

Więc ta taktyka Gandalfa ma swoje minusy, o tym chciałem powiedzieć.

Tak, no i te ostatnie słowa Gandalfa właśnie takie dziwne, co by było jasne, są śledzeni, więc jeśli znikną, no właśnie, gdzie?

Rzekł mu Gandalf.

Idę z tobą, Gandalfie.

Brawo, Gimli, rzekł Gandalf.

Tak, więc Gandalf kontynuuje przedstawianie sytuacji.

No i słuchajcie, kiedy był Gandalf, wiemy to bardzo dobrze z kart przede wszystkim Hobbita, ale wiemy też z niedokończonych opowieści.

Tak, i tutaj Gandalf mówi o tej wycieczce, wyprawie do Guldur w 2850 roku.

Łączą się historie zarówno z Hobbita, jak i wcześniejsze, z historią Gandalfa, tak?

Po części, tak, bo Gandalf szukał i tu i tu.

Tak, no i też z perspektywy Gandalfa, ale też z perspektywy krasnoludów, czyli to przekazanie klucza przed tym, jak ojciec, jak dziadek Torina poszedł do Morii.

Przede wszystkim Gandalf mówi bardzo wyraźnie, że gdyby nie było nadziei na wyjście z drugiej strony, to nie namawiałby drużyny na tą drogę, prawda?

No i to mi się wydaje takim tutaj przeszacowaniem, nie wiem, być może nie wiem czy dlatego, że już znam historię i wiem, że tak nie było, ale no nie wiem jak bardzo, czy Gandalf faktycznie wierzył w to, że tam były krasnoludy.

Tak, no i wiemy, to jest to co mówiliśmy, że Gandalf był w Morii i Gandalf przeszedł Morię na wylot, czyli wszedł od wschodniej strony odwrotnie, niż teraz planują przejść nasi, nasza drużyna przeszedł odwrotnie, czyli od wschodu i wyszedł na zachód.

To naturalne, zawołał Gandalf.

Myślę teraz nie o pierścień, nie o żadnym z nas, tylko o tobie Gandalfie i powiadam ci, strzeż się, jeśli przestąpisz próg Morii.

Nie pragnę tak myślić, ale też nie chcę odrzucać rady Gandalfa.

Gandalf łatwiej zyska głosy w świetle poranka niż w zimnym mroku.

Dokładnie, no ale tutaj Gandalf zadaje bardzo proste pytanie, prawda, czy nieważne czy chcemy tam wejść, bo wiadomo, że nikt nie chce, ale czy pójdą za nim, jeżeli tam ich pokieruje.

Widzisz, że nie ma wyboru, a też widać, tutaj pokazuje to zaufanie do Gandalfa, no bo mówi, że ty poszedłeś za mną na przełęcz, gdzie prawie zginęliśmy, więc ja pójdę za tobą do Morii.

I dzięki temu być może albo wręcz na pewno posiada zdolności prorocze w ograniczonym zakresie, ale jednak posiada i tutaj właśnie to co wypowiada Aragon w swoim dłuższym zdaniu, to jest właśnie przestroga wypowiedziana w stronę Gandalfa, żeby

Tak, i on to mówi, że właśnie Gandalf zdobędzie więcej głosów rano.

Czy tak dla Hobbitów ogólnie, bo po co ten czas Gandalfowi?

Tak, ale na koniec sam się wypowiada właśnie, że wydaje mu się, że przeznaczeniem Gandalfa nie jest bycie pożartym przez wilka, prawda?

Gandalf podniósł się i postąpił w jego stronę, wysoko podnosząc laskę.

— Gandalf jest tutaj!

Gandalf i Aragorn wyszli za krąg, ale Paugrych był pusty.

No i Gandalf... Jakby w wyzwaniu do ataku, prawda?

No i Gandalf wyszedł do niego i zagroził mu.

I ciekawe tutaj, czy te wilki w jakiś sposób pamiętały, wiedziały o historii z Hobbita, kiedy Gandalf też ratował tamtejszą drużynę przed wilkami.

Gandalf is here.

Tak, no i ten, wracamy do tekstu, ten wilk, który ruszył zanim Gandalf zdążył cokolwiek zrobić, to Legolas był tutaj szybszy, prawda?

Tak, Legolas przystrzelił mu gardło strzałą, no i w tym momencie wilki się rozpierzchły, w sensie było, ślepie zniknęły, dosłownie, no i Gandalf i Aragorn wyszli za krąg, żeby zobaczyć, czy faktycznie tak było, no i faktycznie tak było.

I tu była w tym nieczytanym fragmencie taka komenda Gandalfa.

W migotliwym blasku Gandalf nagle jakby urósł.

No i mamy tą przemianę Gandalfa, który tak urósł, wygląda potężnie i jakby wygląda znacznie inaczej niż na co dzień, kiedy raczej ma taką zwykłą sylwetkę.

Czy użycie właśnie dosłownie mocy Gandalfa, bo rzucił je tak w górę i drzewo nad nimi zapłonęło, tak?

Gandalf jest strasznie potężny.

Także to są takie malutkie, krótkie chwile, bardzo szybko przedstawione w tekście, kiedy właśnie możemy zrozumieć, jak potężnym był czarodziejem, potężnym był i starim, i majarem Gandalf.

Tam Gandalf rzucał z drzewa rozpalonymi przez siebie szyszkami.

To jest też nasza interpretacja tych wydarzeń, że właśnie moc Gandalfa wzmocniła broń i nie tylko broń, ale jakby siłę tutaj walczących po stronie dobra, załóżmy.

No ale w wyniku całej tej tutaj zaangażowania Gandalfa i całej drużyny, całej oprócz Hobbitów i Nimlego, który czekał.

W błyskawicznym światłym światłym, Gandalf zauważył się znowu urosnąć.

W ramach tego fragmentu właśnie znowu Pipin z samym... Podbijają tą samą wypowiedź to wcześniej, że nie podejrzewa, że Gandalf może skończyć w brzuchu jakiegoś wilka.

Pogoń wilków będzie tuż tuż, także jak mówił Gandalf, niech wiatr niesie wasze skrzydła tam, gdzie słońce żegluje i gdzie przechadza się księżyc.