Mentionsy

Jeżeli chodzi o Hobbita, to nawet nie jest może jakiś jeden jej cytat, tylko scena, w której Thorin umiera, a przy jego jezu Bilbo czuwa.

Bilbo się denerwuje, że...

Sławek poprosił mnie, żebym przeczytał krótki wierszyk, który napisał Bilbo na temat Aragorna.

Mnie tylko ciekawi właśnie ten moment, że Bilbo zdecydował się właśnie w ten sposób spróbować przekonać Boromira, że nie powinien wątpić w tą właśnie osobę, w osobę Aragorna, prawda?

Tylko właśnie Bilbo jako pierwszy wstawił się za Aragornem.

A jednak tutaj Bilbo reaguje jako pierwszy.

No i ten wątek emocjonalny jak najbardziej, no bo Bilbo był po prostu przyjacielem Aragornej, a Aragon był przyjacielem Bilba, więc tutaj jak najbardziej zrozumiała reakcja.

Ja wiem, czy mogę tutaj dodać jedną rzecz, bo nie wiem, czy była na tym temat mowa, ale tutaj Bilbo tak naprawdę cykluje słowa niekogo innego, tylko Jana Szekspira, bo to są słowa z obcowy wieckiego, i wszystko...

W ramach tego fragmentu, no przede wszystkim Boromir wątpi, że ten pierścień, o którym tu mówimy, który pokazał nam Frodo, że to jest pierścień ten właśnie, który wszyscy nazywają zgubą Isildura i odpowiada Elrond, że zaraz usłyszy dalszy ciąg wyjaśnień, no i reaguje Bilbo, prawda, typowo po hobijsku, jest głodny, już by chciał sobie stąd pójść najchętniej, no i w tym momencie Elrond...

Też jest taki fajny moment, między nimi widać takie przyjacielskie przekomarzanie się, prawda, że oni się znają już długo, Bilbo jest gościem, czyli nawet domownikiem wręcz Rivendell od wielu lat, prawda, i pozwala sobie na żarty z samym mistrzem Elrondem, prawda, z najważniejszym Noldorem, potomkiem Noldoru w zasadzie w Śródziemiu w tym momencie.

Bilbo, prosty hobbit, prosty to może złe słowo, ale z punktu widzenia elfów taki zwykły mały śmiertelnik, prawda, pozwala sobie żartować z samym Elrondem, bardzo cennym i szanowanym.

Opowiem dzisiaj prawdziwą historię, a jeśli ktoś spośród obecnych słyszał z moich ust nieco inną wersję, tu Bilbo zerknął na Gluina, to proszę by o niej zapomniał i mi wybaczył.

Frodo nieco mniej chętnie niż Bilbo opowiedział o swoich przygodach z pierścieniem od dnia, w którym Klejnon znalazł się w jego posiadaniu.

Mi się podoba to, w jaki sposób Bilbo mówi, bo on to już tak radośnie mówi, odczuwa pewną ulgę, że to już nie jest jego przygoda, że jego historia tutaj relacji z Piersuniem jest zakończona.

To też było takie typowe bilbo, prawda?

Bilbo lubił publiczne wystąpienia, a Frodo absolutnie nie, a jeszcze tym bardziej mając świadomość tego, że tak jak Łukasz powiedział, Piercin nadal jest w jego posiadaniu, tak?

No bo słabicie faktycznie Bilbo, dla niego pierścień to jest po prostu jakaś magiczna rzecz, która daje mu tylko niewidzialność, dzięki czemu może zyskać coś u krasnoludów.

Natomiast po latach, kiedy już też nie jest obciążony tym brzemieniem, jakim jest pierścień, no i po latach przebywania w Rivendell, Bilbo zaczyna naprawdę rozumieć,

o co tutaj chodzi, po wysłuchaniu tych wszystkich historii, które miały po kolei miejsce, bo wcześniej przecież mówił właśnie Kluin i tak dalej, więc Bilbo tutaj też budzi się, bo z jednej strony mamy takiego troszeczkę wesołka, ale z drugiej strony mamy tego racjonalnie myślącego hobbita, który rozumie, że to jest poważna sprawa i tak mimo wszystko, że żarty żartami, ale jednak gdzieś to jest dosyć poważna rzecz.

Bilbo widział tylko w oczach Froda zmianę, jaka zaistniała, że Frodo, jego reakcja, reakcja jego oczu i to, co jakby wydarzyło się w tym momencie.

Bilbo zrozumiał, że to już nie są przelewki, że ten pierśń ma potężny wpływ na wszystkich, którzy są w jego posiadaniu, nawet krótko.

I według nas to był moment właśnie, kiedy Bilbo w pełni zrozumiał, jak niebezpieczna, jak poważna jest historia z pierścieniem, której też on jest częścią, prawda?

Nieźle, chwalił go Bilbo.

I jest też ten moment, kiedy właśnie Bilbo mówi, że z chęcią by spisał to, co Frodo przeżył, prawda,

I można tu przypuszczać, że z punktu widzenia Tolkiena, który czuł się odkrywcą i badaczem, który tłumaczy dla nas, czyli dla współczesnych czytelników Czerwoną Księgę Marchi Zachodniej, to właśnie Bilbo był autorem pierwszej księgi, albo w dużej mierze, że to Bilbo spisał, dlatego właśnie ten ton jest porunywalny.

Nie, no tak, no jakby, no faktycznie ta pierwsza księga, faktycznie w ogóle to jest, czuć tutaj nutkę jeszcze Hobbita i czuć jeszcze tego ducha Hobbita, jest bardzo hobbicka, no i tutaj mamy też taki fragment właśnie, że Bilbo no nadal, mimo że poważne sprawy, to jednak potrafi znaleźć jakby taki element

sprawia mu jakąś tam, powiedzmy, radość, czyli właśnie to, że on może coś spisać, że może zanotować całą tę historię, więc myślę, że to jest jak najbardziej bardzo chubickie podejście, to jest też takie bardzo typowo bilbowe, tak, że tutaj rozmawiają o wielkich sprawach, wielcy mędrcy, prawda, ale ja muszę napisać parę rozdziałów, bo to jest ciekawe, to jest coś interesującego.