Mentionsy

W późniejszych wersjach Tinuviel znamy też jako Luthien, taką znamy ją z Silmarillionu, jako Luthien, to jest jej główne imię.

Natomiast pamiętajmy o tym, że Tolkien imię Luthien wymyślił i dołączył, dołożył do legendarium, do swoich notatek i w ogóle wszystkich historii bardzo późno, tak?

Dużo po wydaniu Władcy Pierścieni, więc późniejsze wydania Władcy Pierścieni mają moment, kiedy Aragorn mówi właśnie o Luthien Tinuviel, nie tylko Tinuviel,

Natomiast w momencie, kiedy było pierwsze wydanie, tam nie było słowa Luthien, ponieważ jeszcze wtedy nie istniało w głowie Tolkiena.

Tolkien na swoim i Edith wspólnym nagrobku chciał wyryć dodatkowo właśnie imię Luthien.

Docelowo ostatecznie wyszło, że oprócz tego, że po stronie, gdzie leży Edith i pod jej imieniem i nazwiskiem prawdziwym jest właśnie wyryte Luthien, a pod jego nazwiskiem, tam gdzie po jego stronie na grobku jest wyryte Beren.

Edith Tolkien, żona Tolkiena, tak jak ją widział Tolkien w lasach w 1917 roku, stała się inspiracją dla profesora do napisania pieśni o Tinuwiel, później znana jako pieśń o Bernie Luthien.

Luthien.

Krótki i nieciekawy, poza imieniem Luthien, które znaczy dla mnie więcej niż wielość słów.

Była bowiem i wiedziała o tym moją Luthien.

Nigdy nie zwracałem się do Edith Per Luthien.

Niemniej Tolkienowi się udało i Eddie też i wzruszający list Tolkien właśnie mówi dlaczego chciałby ten napis Luthien umieścić przy jej nazwisku i dacie śmierci.

I jednocześnie tłumaczy Christopherowi, jak to się stało, że właśnie Edith stała się inspiracją do napisania pieśni o Dinuviel, później pieśni o Luthien, docelowo pieśni o Beren i Luthien, jednej z najważniejszych części Legendarium Tolkiena.

Mówimy tutaj o historii właśnie Beren i Luthien.

Mówi ona o spotkaniu Berena, syna Barahira i Luthien Tinuwiel.

Beren był śmiertelnikiem, Luthien zaś córką Tingola, który królował elfom Śródziemia w początkach świata.

Luthien była najpiękniejszą panną spośród wszystkich innych.

Tam udziałł Luthien, gdy tańczyła i śpiewała na polanie nad zaczerwaną rzeką Esgalduin i nazwał ją Tinuwiel, co w dawnym języku znaczy słowik.

Tinuviel wyratowała Berena z lochów Saurona i razem przeżyli wiele niebezpieczeństw, a nawet strącili stronę wielkiego wroga i zabrali mu z żelaznej korony jeden z trzech Sinmarilów, najcenniejszych ze wszystkich klinotów, na dar ślubny od Luthien dla Tingola, jej ojca.

Tak więc Luthien Tinúviel z elfiego plemienia naprawdę zmarła i wyrzekła się świata, a elfowie utracili tę, którą najbardziej miłowali.

Nadal żyją ci, których Luthien była pramatką i powiedziane jest, że ród jej nigdy nie wygaśnie.

Ze związku Berena i Luthien urodził się bowiem Thior, dziedzi Stingola.

Natomiast sama historia, no przede wszystkim co wiemy o spotkaniu śmiertelnika Beren i elfickiej księżniczki Luthien, tak, to jest pierwsze co się dowiadujemy.

No i mamy wojnę elfów z Angbandem wymienioną przez Aragornę, mamy też właśnie to, że Beren dotarł do Zakazanego Lasu, przeżyli razem wiele przygód wspólnie z Luthien Tinuviel, ale ostatecznie Beren został zabity, a Luthien Tinuviel wybłagała dla siebie ten sam los, czyli wybrała dla siebie los śmiertelniczki, po to, żeby jeszcze raz na chwilę chociaż zjednoczyć się z Berenem, no i później też odejść razem z nim do miejsca, gdzie odchodzą

No i właśnie później jest ten moment, kiedy Aragorn wspomina rzeczy spoza tej historii, ponieważ mówi o właśnie potomkach Beren i Luthien, czyli o Diorze, o Elwindze, czyli to Dior to był syn, Elwinga była wnuczką Berena i Luthien, a...

No i słuchajcie, Aragorn, co ciekawe, jest w prostej linii, jakby z pokolenia na pokolenie, w prostej linii 66. pokoleniem potomków Luthien i Beren, tak?

Czyli jest 66 pokoleniem po Beren i Luthien.