Mentionsy

Oczywiście, zgadnij gdzie Sapkowskiego sobie odświeżałam, na Legimi.

Mieć pięć tysięcy, a nie mieć, to mawiał u Sapkowskiego i Dijkstra razem dziesięć tysięcy.

Ale w tym momencie to sobie, bo będziemy tą aferę monitorować, ja będę też patrzeć na to i ciekawa jestem, co z tego wyjdzie, ale sobie przejdziemy płynnie do Sapkowskiego, bo czy Sapkowski utrzymuje się z pisania, droga koleżanko, czy nie?

Kariera Sapkowskiego w ogóle zaczęła się, przy każdej okazji to nie jest jakaś wielka tajemnica, że w latach 80-tych fantastyka,

Syn Sapkowskiego przyszedł do niego, ty patrz tata, jest konkurs, nie napisz coś.

Dobra, ale wracając do Sapkowskiego.

No to były głosy w mniejszości, czytelnicy po prostu się momentalnie w Sapkowskim zakochali, było dawajcie więcej Sapkowskiego, więcej Sapkowskiego.

I tu jest też taki paradoks, że gry czują Sapkowskiego.

Jeżeli nie czytasz opowiadań powieści Sapkowskiego, a sięgniesz po Wiedźmina wydanego przez CD Projekt, no to tam masz tego ducha Sapkowskiego, tam po prostu masz ten humor Sapkowskiego, tam masz ten język Sapkowskiego.

Ty mówisz, że on był najbardziej popularny w latach dziewięćdziesiątych, ale wydaje mi się, że teraz jest jakiś renesans Sapkowskiego albo nie wiem, może ja to tak...

No i tutaj o maestrii, lekkiej perfidii, a przede wszystkim przekorze Sapkowskiego najlepiej świadczy fakt, że fanik, który wpierw pisał te dwa opowiadania, publikował je w różnych miejscach,

Zresztą na opowiadaniach Sapkowskiego powiedzmy sobie szczerze, Supernowa wyrosła i utrzymała się na rynku, znaczy wyrosła może nie, ale się utrzymała na rynku, bo to był czas, początek lat 90., że nazwisko polskiego autora to było coś, Ziemiański pisał pod anglojęzycznym pseudonimem, tak?

Teraz z perspektywy czasu to wygląda bardzo fajnie, bo mieli wśród autorów Sapkowskiego i Rafała A. Ziemkiewicza, który dzisiaj jest publicystą politycznym.

No i właśnie wiesz, i tutaj mamy z jednej strony Sapkowskiego, który jest znanym lewakiem, ateistą i tak dalej, no i Ziemkiewicza, który wręcz przeciwnie, stali zgodnie w jednej stajni autorskiej, nie?

Język, język Sapkowskiego, weźmy najpierw to.

I potem weźmiesz pierwszego lepszego współczesnego autora, nie mówię tutaj absolutnie o Tobie, ale któregoś z tych, którzy też tłuką jakieś romanse, nieromanse masowo, no i po prostu siedzisz i Cię zaczynają zęby boleć, jak patrzysz na pierwszą stronę, bo to nie powinno wyjść poza pokój redakcji na przykład, zanim nie zostanie to poprawione i obok masz takiego Lema czy takiego Sapkowskiego i widzisz, że na przykład Sapkowski i Lem są czytani, są lubiani, ale cholera jasna.

Miażdży ta tania, że tak, znowuż jeśli chodzi o sprawność językową Sapkowskiego, to jest taka kolejna anegdotka, którą z kolei Maciej Parowski, już niestety nieżyjący, często przytaczał.

Chyba nawet to pierwsze opowiadanie Sapkowskiego.

No i wyszło, że pierwsze opowiadanie Sapkowskiego, no wszystko fajnie, to konkursowe, ale ono się nam nie zmieści.

Puścili Sapkowskiego w całości być, może nawet bez tego jednego akapitu, który się udało Parowskiemu wykreślić.

Po prostu przekazują też jakiś światopogląd Sapkowskiego.

Ja jestem w sumie ciekawa właśnie, jak to wyglądało ze strony Sapkowskiego.

Czytasz Sapkowskiego i masz problem, tego się nie da przeskoczyć do następnej strony, bo mamy jakiś nudny opis przyrody albo czegoś.

I to, w jaki sposób ona to robi, dowodzi absolutnie takiego głębokiego zrozumienia psychiki kobiecej u Sapkowskiego.

Tutaj też wchodzi ten cudowny język Sapkowskiego, ponieważ to jest jeden z ostatnich pisarzy,