Mentionsy

A obraz, o którym chcę Wam dzisiaj opowiedzieć, to Wertumnus i Pomona.

Podzielone jest na pieśni i w tych pieśniach są rozmaite opowieści, a wśród nich jest historia Pomony i Wertumnusa, bo myślę, że tak należałoby ustawić ten tytuł.

Którzy raczej nie rokują niczego poważnego, ale pośród nich jest bóg urodzaju, bóg obfitych plonów, czyli Wertumnus.

Wertumnus miał taką sekretną moc, że potrafił zmieniać swoją postać, że potrafił przemieniać się w inne osoby.

I Wertumnus, najpierw chcąc zwrócić jej uwagę na siebie, przyjmuje postaci różnych młodzieńców, którzy wchodzą do tego jej sadu, którzy są parobkami, którzy pracują gdzieś właśnie w tym sadzie, coś wynoszą, ale też Ovidiusz wspomina o tym, że przyjmuje na przykład postać żołnierza.

Ona jest całkowicie ślepa na obecność tych młodych, pięknych mężczyzn, bo taką postać ten Wertumnus przyjmuje.

Oczywiście tutaj ta starsza kobieta postuluje za Wertumnusem, używając figury retorycznej, że zna go jak samego siebie.

A w drugą stronę, że to przecież dzięki jej działaniom rolnicy mają plony, które później układają na ołtarzu Wertumnusa.

Czyli Wertumnus pod postacią tej starej kobiety opowiada Pomonie o tym, że ich losy do siebie pasują, że ich zainteresowania do siebie pasują.

I wtedy też Wertumnus, jako ta starsza kobieta, sięga po historię mitologiczną.

I Wertumnus opowiada z kolei tą historię o księżniczce cypryjskiej, potomkini Teukrosa, który to był bohaterem walczącym w wojnie trojańskiej, który później przeniósł się na Cypr i tam założył miasto.

Opowieści o Pomonie i Wertumnusie była takim zabiegiem retorycznym, który z kolei miał zmiękczyć serce Pomony.

I tak też się stało, ponieważ kiedy Wertumnus porzucił postać tej starej kobiety, właśnie ukończywszy tą historię z antyku,

I tego Wertumnusa, który był albo właśnie już po przemianie w tego młodzieńca, albo jako taka stara kobieta, no ale tutaj ciężko zrozumieć też tą korelację w takim rzeczywistym wymiarze, to znaczy taka scena z nagą leżącą gdzieś w sadzie kobietą nie ma racji bytu w rzeczywistości.

I zapewne ta scena, którą oglądamy, to albo moment, w którym Wertumnus wylicza przymioty czy też podobieństwa między życiem swoim, jako tego boga obfitości, plonów, a życiem Pomony.

Całe szczęście historia Pomony i Wertumnusa skończyła się dużo, dużo lepiej i tak w przenośni powiem, że dzięki ich harmonijnemu związkowi my możemy jesienią cieszyć się obfitością różnych plonów, bo tak też poeta w metamorfozach umieszcza scenerię tego wydarzenia właśnie