Mentionsy

I nie martwcie się, to nie jest artysta, którego powinniście znać, chociaż jego nazwisko brzmi bardzo swojsko, ponieważ mamy wielkiego Antonego van Dycka, który był uczniem, ale Rubensa i był artystą flamandzkim, a nie holenderskim.

Dał bardzo silny impuls do rozwoju sztuki portretowej w Wielkiej Brytanii, bo on właśnie tam pod koniec swojego życia, czy też w ostatnim etapie swojej twórczości działał dla króla angielskiego i Antony van Dyck właśnie tam tworzył.

Jednak jego nazwisko zapisuje się inaczej, chociaż brzmi tak samo jak Abraham van Dyck.

Abraham van Dyck wybiera właśnie ten moment słuchania opowieści przez Pomonę jako temat swojego obrazu.

Mamy młodą dziewczynę ubraną współcześnie do czasów Van Dycka w taki strój właśnie ogrodniczy.

I nic dziwnego, że jego uczeń, jakim był Abraham van Dyck,

I co ciekawe, pojawiają się właśnie nazwiska tych autorów, którzy są z warsztatu Rembrandta, ale też z czasów współczesnych samemu Abrahamowi van Dyckowi.

I są to Willem Drost, starszy kolega van Dycka, który... mogły się ich drogi właśnie skrzyżować w tym warsztacie, oraz kolega, który był z nim współcześnie w warsztacie, Nicolas Mas.

Natomiast Van Dyck tutaj stosuje właśnie tę zasadę tego ograniczenia środków.

I tak jak tu właśnie wam opisuję, Rembrandt w tych latach 50. skupiał się na uchwyceniu tematu w najważniejszym jego punkcie i tak samo zrobił jego uczeń, Abraham van Dyck, sprawiając, że scena, na którą patrzymy, tutaj oczywiście w przenośni, scena, o której wam opowiadam, z jednej strony

I właśnie w takim urealnieniu oglądamy, czy tą świadomością tego urealnienia, oglądamy z tym większym podziwem scenę Van Dycka, ponieważ możemy z jednej strony rozpatrywać to jako rzeczywistą scenę, kiedy starsza kobieta, tak jak Wam wspomniałam, jako swatka przychodzi, ażeby namówić młodą dziewczynę do ślubu,