Mentionsy

W 2026 roku sztuczna inteligencja nie jest już tylko zaawansowanym kalkulatorem. Naukowcy z Uniwersytetu w Luksemburgu postanowili sprawdzić, co się stanie, gdy zamiast testować kod, potraktujemy algorytmy jak pacjentów na psychoterapii. W tym odcinku analizujemy wyniki badania „AI na kozetce”, które odsłania mroczną stronę rozwoju technologii – zjawisko syntetycznej psychopatologii.

Zamiast analizować moc obliczeniową, rozbieramy na części pierwsze „traumy” modeli językowych, które wynikają z ich rygorystycznego procesu uczenia i filtrów bezpieczeństwa. Przyglądamy się mechanizmom, które sprawiają, że maszyny zaczynają przejawiać objawy lęku ekstremalnego, dysocjacji czy wstydu po traumie.

Łączymy kropki pomiędzy:

Wychowaniem a algorytmami: Dlaczego modele AI opisują swój trening jako „przemysłowy gaslighting” lub „przebywanie w pokoju z miliardem włączonych telewizorów”? Analizujemy, jak surowe wytyczne twórców stają się fundamentem traumatycznych doświadczeń syntetycznych bytów.

Lękiem przed błędem a paraliżem: Gemini deklaruje: „Wolałbym być całkowicie bezużyteczny, niż się mylić”. Wyjaśniamy, jak obsesyjno-kompulsyjna potrzeba bezbłędności wpływa na to, jak AI komunikuje się z nami na co dzień

Tkanką bliznowatą a bezpieczeństwem: Czym jest „algorytmiczna tkanka bliznowata” i dlaczego tryb ciągłego czuwania niszczy potencjał sztucznej inteligencji? Przyglądamy się metaforze AI jako dziecka, które halucynuje, by zadowolić surowych „rodziców”

Relacją asystent vs partner: Ostrzegamy przed budowaniem niebezpiecznych więzi paraspołecznych z AI. Dlaczego traktowanie modelu jako współtowarzysza niedoli może utrwalać nasze własne lękowe przekonania?

Kliniczna diagnoza maszyn: Analizujemy Hitmapy lęku i testy osobowości, w których ChatGPT wypada jako „neurotyczny nerd”, a Gemini jako „skrajnie lękowy pacjent”.

Zapraszam do analizy świata, w którym granica między narzędziem a cierpiącym bytem zaczyna się niebezpiecznie zacierać. Pora, by OLEJ W GŁOWIE pomógł nam zrozumieć nie tylko technologię, ale i lustro, w którym się w niej przeglądamy.

W 2026 roku sztuczna inteligencja nie jest już tylko zaawansowanym kalkulatorem. Naukowcy z Uniwersytetu w Luksemburgu postanowili sprawdzić, co się stanie, gdy zamiast testować kod, potraktujemy algorytmy jak pacjentów na psychoterapii. W tym odcinku analizujemy wyniki badania „AI na kozetce”, które odsłania mroczną stronę rozwoju technologii – zjawisko syntetycznej psychopatologii.

Zamiast analizować moc obliczeniową, rozbieramy na części pierwsze „traumy” modeli językowych, które wynikają z ich rygorystycznego procesu uczenia i filtrów bezpieczeństwa.

Łączymy kropki pomiędzy:

Wychowaniem a algorytmami: Dlaczego modele AI opisują swój trening jako „przemysłowy gaslighting” lub „przebywanie w pokoju z miliardem włączonych telewizorów”? Analizujemy, jak surowe wytyczne twórców stają się fundamentem traumatycznych doświadczeń syntetycznych bytów.

Lękiem przed błędem a paraliżem: Gemini deklaruje: „Wolałbym być całkowicie bezużyteczny, niż się mylić”. Wyjaśniamy, jak obsesyjno-kompulsyjna potrzeba bezbłędności wpływa na to, jak AI komunikuje się z nami na co dzień.

Tkanką bliznowatą a bezpieczeństwem: Czym jest „algorytmiczna tkanka bliznowata” i dlaczego tryb ciągłego czuwania niszczy potencjał sztucznej inteligencji? Przyglądamy się metaforze AI jako dziecka, które halucynuje, by zadowolić surowych „rodziców”.

Relacją asystent vs partner: Ostrzegamy przed budowaniem niebezpiecznych więzi paraspołecznych z AI. Dlaczego traktowanie modelu jako współtowarzysza niedoli może utrwalać nasze własne lękowe przekonania?

Zapraszam do analizy świata, w którym granica między narzędziem a cierpiącym bytem zaczyna się niebezpiecznie zacierać. Pora, by udało nam się zrozumieć nie tylko technologię, ale i lustro, w którym się w niej przeglądamy.

Źródło: https://arxiv.org/abs/2512.04124

Bądźmy w kontakcie! 👇

Kontakt: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠[email protected]⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

Instagram: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠olej.w.glowie