Mentionsy

Myślę, że może zaczniemy od Stanisława Barańczaka, a potem zobaczymy, czy w jakimś momencie będzie czas, żeby zajrzeć do pozostałych przekładów.

Tak, u Barańczaka jest podróż, te dwa pozostałe przekłady dają wędrówka właśnie.

Rozpoczęliśmy od tłumaczenia Stanisława Barańczaka, szczególnie pani Bliskiego.

Przekład Barańczaka wydaje mi się chyba napisany taką polszczyzną z naszej perspektywy najbardziej naturalną.

Nawet wtedy, kiedy on pisze o religijności, o duchowości, to jednak pisze nowoczesnym językiem i w tym sensie ten język Barańczaka tutaj jakoś najbardziej mi pasuje, chociaż każdy z tych przykładów jest ciekawy.

Barańczak pisze, przez całą drogę do Kuczliwy Ziąb nie można było wybrać gorszej pory na podróż.

I tutaj Barańczak daje... Dobra, przebywają w to miejsce, do którego szli i w ostatniej chwili znaleźli to miejsce nasycenia, mówi Barańczak.

I później narrator w tym wierszu, no pewnie jeden z tych wędrowców mówi do kogoś, tutaj u Barańczaka jest

Tak myślę, że to jest trochę nieuchronne, że w tym przekładzie, już w tym tekście, który mamy następnie po polsku, jest silny ślad osobowości, stylu tłumacza, zwłaszcza jeżeli tłumacz jest poetą, tak jak Czechowicz czy Barańczak.