Mentionsy

Myślę, że od pierwszego poety, który został ujęty w antologii, czyli od Ibn Shuhaida.

Ja co prawda zawieram w antologii pięć wierszy Ibn Shuhaida.

manifestuje właśnie w tym pożegnaniu Ibn Shuhaida, że to jest takie napięcie między jednak pewną płochością, lekkością, frywolnością, a z drugiej strony tym rzeczywiście grożącym kryzysem.

Kolejny autor proponuje przenieść z początku na koniec tej antologii, bo otwiera ją Ibn Shuhaid, a jednym z takich zamykających poetów, aczkolwiek to nie jest chyba ostatni poeta w całym tomie, jest Ibn Hafadża.

W połowie XI wieku, czyli już dwie dekady po upadku kalifatu, w zasadzie prawie trzy, i już nie zna sam tego świata, który znał Ibn Shuhaid, więc to jest poeta o pokolenie późniejsze, jeśli nie dwa pokolenia.

Tu w zasadzie można wiele jeszcze wątków poruszyć, bo ja... Mój pomysł na tą antologię to było rzeczywiście... Zaczynamy od trzęsienia ziemi, to znaczy zaczynamy od upadku kalifatu kordobańskiego i tutaj Ibn Shuhaid właśnie się skarży na to wszystko i też się to starałem zaprezentować.

I to jest często zbudowane na zasadzie, my mieliśmy tutaj ibn Chazma, ibn Shuhaida i tak dalej, i tak dalej.