Mentionsy

Kolejny autor proponuje przenieść z początku na koniec tej antologii, bo otwiera ją Ibn Shuhaid, a jednym z takich zamykających poetów, aczkolwiek to nie jest chyba ostatni poeta w całym tomie, jest Ibn Hafadża.

Ibn Hafadża, który właśnie umiera już w 1139 roku, w podeszłym wieku, a rodzi się

To ja tu poskracałem oczywiście, natomiast to jest... Ibn Hafadża wychodzi od najbardziej konwencjonalnej, najbardziej ogranej sytuacji, jaką sobie można wyobrazić w poezji muzułmańskiej czy arabskiej, bo to jest poezja drogi, w zasadzie znana już z poezji właśnie przed islamem.

No i wracając do rozpoczętego wątku, to jest wręcz stereotyp z poezji przedmuzułmańskiej, pędzimy przez pustynię, no ale za chwilę Ibn Hafadża zaczyna bardzo rozszerzać tą konwencję, no bo się okazuje nagle, że to jest podróż w zasadzie duchowa.

No i to jest moim zdaniem dobry przykład właśnie na to, że Ibn Hafadża potrafił rozszerzyć, czy wręcz rozsadzić zastane konwencje.

Natomiast, no, Ibn Hafadża jest to, mam wrażenie, autor, który nie ma żadnych odpowiedników ani w literaturze Al-Andalus, ani nawet muzułmańskiego wschodu.