Mentionsy

Nie ufam Wojciechowi Smarzowskiemu.

Mówiąc, że nie potrafię zaufać Smarzowskiemu, chcę przede wszystkim wyrazić wątpliwość wobec jego intencji, a nawet więcej, jego uczciwości jako twórcy.

Mówiąc o tym, jestem w stanie powściągnąć oburzenie i przyjąć, że taka formuła miała posłużyć Smarzowskiemu do czegoś więcej aniżeli domniemany sadyzm.

Po seansie Domu Dobrego odniosłem jednak wrażenie, że jest to film pusty, a formuła torture porn wyszła Smarzowskiemu jak gdyby przypadkiem.

I nie byłoby więc problemu z tym, że Smarzowskiemu bliska jest hopsowska wizja walki wszystkich za wszystkimi, nawet jeśli to i tak zwulgaryzowana i prymitywna realizacja tej koncepcji.

Nie sądzę, żeby sprawę tę tłumaczył fakt, wielokrotnie zresztą podnoszony, że portrety psychologiczne wychodzą z Marzowskiemu topornie.

I tutaj umiera we mnie ostatnia możliwość zaufania Smarzowskiemu jako artyście.

Choćbym chciał, nie potrafię zaufać, że Smarzowskiemu chodzi o cokolwiek innego.