Mentionsy

No to książkę, całą historię Cathy i Heathcliffa poznajemy poprzez opowieść o osoby trzeciej, która uczestniczyła w wydarzeniach

No i tam mieszka z Heathcliffem i z dwójką innych tajemniczych ludzi.

Książka opowiada losy Cathy i Heathcliffa.

Jest to niemiły Heathcliff, który po prostu nienawidzi ludzi, no i spotyka tam bardzo osobliwe postaci.

No i przez służącą, która tam zamieszkuje, razem z Heathcliffem, właścicielem drozdowego gniazda Nellie, poznaje historię, która nęka duszę tego niemiłego Heathcliffa i próbuje zrozumieć, co jest z tym człowiekiem nie tak, bo jest po prostu tak osobliwie niemiły i po prostu budzący grozę.

Ona właśnie jest w tym dorodzonym gnieździe, no i on po prostu choruje i ona mu zaczyna opowiadać tą historię wielkiej miłości Heathcliffa i Cathy.

Zżera ciekawość, co się tam w tych dwóch posiadłościach działo, bo miał nieprzyjemność zatrzymać się na chwilę w domu Heathcliffa, gdzie nawiedziły go duchy.

Tak, no i dowiadujemy się skąd się wziął Heathcliff, no i się okazuje, że ojciec Cathy i jej brata, który się nazywał Hindley, pan Airshow, wybrał się kiedyś do Liverpoolu i wrócił z czarnym jak smoła chłopcem.

No ale Heathcliff i Cathy zaprzyjaźniają się, biegają po wichrowych wzgórzach i tworzy się między nimi niesamowita przyjaźń, no i dorastają razem.

To ja tylko się wtrącę Ci, bo już mnie tutaj zaalertowało właśnie to, że z tą skórą Heathcliffa, jakby ja bym tutaj dodała kontekst, bo to wcale nie było takie rzadkie w tej Anglii.

Ojciec miał inny cel, żeby jego dzieci, żeby oboje mieli towarzysza zabaw, no ale między Cathy a Heathcliffem się rodzi więź, a Hindley z kolei jest

Bardzo, bardzo o Heathcliffa zazdrosny i będzie to miało poważne konsekwencje dla Heathcliffa po śmierci rodziców, po śmierci ojca Catherine Hindley'a.

No więc jest to tam gdzieś połowa XVIII wieku, no i w Liverpoolze kwitnie jakby bardzo duży handel niewolnikami, więc to jest też bardzo duży kontekst, który zostaje przywoływany w kontekście tego pochodzenia Heathcliffa, które rzeczywiście jest niejasne, ale jednak jakby to, że jest podkreślone to z jakiego miasta on pochodzi,

I to dzisiaj wywołuje kwestia od twórców głównych ról, roli Heathcliffa w serialach i w filmach, ale też różnych rysunków, które są w książce, no bo ja mam takie nowe wydanie ilustrowane i to są takie ryciny, które gdzieś tam są co parę stron, no i tam ten Heathcliff też jest biały, więc jakby...

I też kiedy reżyserka, Emerald Fennell, opowiadała skąd jakby u niej ten choice związany z Heathcliffem, no to ona powiedziała, że ona też pamięta ze swojego dzieciństwa książkę, w której były te ryciny i był ten Heathcliff biały.

No i Kathy i Heathcliff się w sobie zakochują, ale no...

Heathcliff to przez przypadek słyszy i ucieka pod osłoną nocy i nie ma go przez najbliższe trzy lata.

No i ona trochę tęskni za tym Heathcliffem, ale no jakby generalnie ułożyła sobie tam życie i wiedzie je bez zbędnych trosk, podczas gdy jej brat Hindley też w międzyczasie wychodzi za mąż, ta żona umiera.

No i ten Heathcliff wraca.

No i Heathcliff wraca odmieniony.

Chce na siebie zwrócić uwagę i liczy, że Heathcliff się o tym dowie, złamie się i przyjdzie do niej ze skulonym ogonem i po prostu powie, że ona jest chyba dla niego najważniejsza i nie ma nikogo ważniejszego, bo nie wiem jak ty, ale ja miałam takie poczucie, że Cathy to jest kurde taka drama queen.

No i Heathcliff też opędzany jakąś taką zemstwą, że nawet jeszcze po śmierci Cathy po prostu musi się mścić na jej dzieciach i on po prostu musi zniszczyć oba te domostwa, żeby... Tak, no bo Cathy w końcu umiera.

No i w każdym razie Heathcliff wpada w ogóle w czarną rozpacz.

Tak, no i wtedy ta spirala przemocy wobec tego Heathcliffa w tych Wichrowych wzgórzach przed jego ucieczką jeszcze tak się zacieśnia, więc to też jakby buduje tą jego taką zaciętość, no też ta przemoc, której dopuszcza się ten Hindley wobec niego.

No i tam przepuszcza cały majątek, nie zajmuje się w ogóle swoim synem i dlatego wjeżdża Heathcliff i wykupuje po prostu, szantażuje go i ma władzę nad tymi wichrowymi wzgórzami.

No bo tak, bo syn Heathcliffa i Izabeli

Nazywa się Linton Heathcliff.

No i ten syn Heathcliffa i Izabelli umiera i wtedy Cassie na końcu przełamuje tą międzypokoleniową traumę i między nią a Haretonem

Jest napięcie klasowe, jest właśnie ten inny, ta postać innego reprezentowana przez Heathcliffa.

Jest o statusie, jest o sprawach spadkowych, bo to co Heathcliff robi z tymi posiadłościami i że może to zrobić.

I ta kwestia tego whitewashingu, czyli tego, że jednak tego castingu, że w roli Heathcliffa w Wichrowych wzgórzach, w cudzysłowie Emerald Fennell, widzimy jednak Jacoba Elordi, białego australijskiego bożyszcza.

No to dopiero w wersji z 2011 roku takiej brytyjskiej reżyserki Andrej Arnold dostajemy czarnego Heathcliffa i to jest w ogóle bardzo oryginalna adaptacja, bo w niej w ogóle nie ma muzyki.

A przez cały wachlarz tych adaptacji, czyli od tej wersji z 1939 roku, tej takiej hollywoodzkiej wersji, takiej najsłynniejszej adaptacji, no to Heathcliff jest po prostu białym mężczyzną, którego jakby no...

Też zapisał się jako taki słynny Heathcliff.

Miałam takie poczucie, że okej, że widzę, że są cięcia, że reżyserka zrobiła takie jakieś amalgamaty postaci, że w ogóle skupiła się po prostu, skupiła się na Heathcliffie i Cathy.

Ale potem, ta druga część, jak okazuje się, że Emerald Fennell po prostu popuściła wodze swojej własnej chyba nastoletniej fantazji i po prostu zrobiła wymyśloną drugą część filmu, gdzie Heathcliff i Catherine po prostu

No emocjonalnej tej więzi, ona też go traktuje, ona dostaje go w ogóle jako zwierzątko tego Heathcliffa od swojego ojca, nie ma tam w ogóle brata w tej wersji.

Nadaje mu imię Heathcliff po swoim zmarłym bracie, to w ogóle jest jakiś dziwny twist w tym wszystkim, w tym filmie.

I rzeczywiście łącząc tą postać ojca Catherine i jej brata, który się potem, bo właśnie tak jak mówiłaś na początku w książce, ojciec Catherine bardzo kocha przygarniętego Heathcliffa, a brat Catherine

I Catherine i Heathcliff jakby doznają przemocy ze strony tego brata.

Oczywiście, że jest ofiarą, bo nieświadoma po prostu tego, jak brutalny będzie Heathcliff, wchodzi w tą pułapkę.

No w każdym razie ona daje się uwieść temu Heathcliffowi, no bo on jest po prostu taki przystojny i piękny.

Ale co jest dla mnie bardzo nie okej, co Emerald Fennell robi też z samą postacią Heathcliffa, bo już wiele razy powiedziałyśmy, że zostaje wybielony rasowo, że prędzej ten Shahzad Latif, który gra Lintona powinien grać Heathcliffa, ale reżyserka go też wybiera w takim sensie, że odbiera mu takie najgorsze cechy Heathcliffa książkowego,

To tak, ale właśnie jest ten red flag, o którym ty mówisz, związany jednak z tym dziedzictwem Heathcliffowym, tej przemocy.

Przykre, no i dla mnie właśnie to, że Emerald Fennell wybiera na Catherine i na Heathcliffa takie no topowe postaci popkultury z takim no niebywałym przywilejem piękna, no jednak pokazuje takie przyzwolenie i romantyzowanie relacji toksycznych i takich, które są po prostu no przerabialiśmy i nie po to jakby wyzwalamy się z tych popkulturowych opowieści, żeby powiedzieć, że

Reżyserka opowiada właśnie, w ogóle jakby nie słysząc, jakby nie słyszała tego co mówi, że ona no nigdy sobie nie wyobrażała Heathcliffa jako po prostu osobę koloru, że to jakby jej nie przeszło przez myśl, nawet nie słysząc jakby tego jak rasistowsko to brzmi.

Są tam skastingowani ludzie, którzy oczywiście no też mają jakąś reprezentację, ale no jednak w roli tych głównych bohaterów no mamy tutaj już taką pierwszą problematyczną rzecz związaną z tym, że dlaczego po prostu ten Heathcliff nie mógłby być po prostu bardziej tym Heathcliffem, który jednak