Mentionsy

Chciałabym też nakreślić, jakie ruchy działały na początku twórczości Tamary, bo na pewno był to kubizm, z którego zasunął Picasso i Braque, więc jakby śmietanka była wybitna w tym Paryżu w tamtych czasach.

Picasso go ubóstwiał, Guggen przecież był jego uczniem, też go ubóstwiał.

No ale to już były czasy XX wieku, kiedy Montmantre stał się miejscem takim bardziej turystycznym, no a nie tak wspaniałym i obfitem w początki historii naszych ulubionych malarzy jak Picasso czy Modigliani.

Zresztą Pablo wtedy wyprowadził się już ze wzgórza, a zostały tam, zresztą to też Picasso mówił w jakiejś książce, którą czytałam, chyba za czasów Montmantre, za czasów Picassa.

I sam Picasso nie mógł tego zrozumieć, że oni tak marnują swój potencjał i swój talent.

W każdym razie wiem, że był jeden klasyk takich jak za czasów Picasso, czyli Café Rotonde.

I gdy na przykład robił to wybitny Pablo Picasso czy sam Matisse, no to wszystko było wspaniałe.

Dobrze wiemy, że mówi się głównie o Pikassie, czy o Braku, chociaż ten też został pominięty w tworzeniu kubizmu, bo zazwyczaj mówi się jednak o Picasso, a prawdopodobnie to Brak zapoczątkował i Picasso sobie się nim zainspirował.

Za to wiem, że nie interesowała się opium, które było bardzo popularne gdzieś tam wiek wcześniej przy Picasso, Modiglianim i innych, jak Van Gogh.

Ani przy Picasso, ani przy Van Goghu, który chodził po burdelach z Gugu.

Ponieważ poeta opowiadał słynną historię, jak udając się do pracowni Picasso na drugie spotkanie, pod płaszczem przeciwdeszczowym założył kostium Arlequina w nadziei, że artysta użyje go jako modela.

Nie wiem czy pamiętacie, ale Picasso miał taką fazę na Arlequine i w ogóle tam było bardzo dużo takich cyrkowych motywów.

Tak się jednak nie stało, ale Cocteau w dalszym ciągu jakby podawał oczywiste wskazówki, żeby jednak ten Picasso go namalował.

W jednym liście z 1915 roku, rok po rozpoczęciu pierwszej wojny światowej, napisał Mój drogi Picasso, musisz szybko namalować mój portret, bo umrę.

No a mówię Wam o tym, bo znalazłam informację, że Tamara mówiła, że znała się z Picasso, ale nie było żadnych informacji na ten temat.

Ale znalazłam ciekawą informację, że później, później poznała Francję z Gilles, czyli jedną z partnerek Picasso i podobno bardzo ją męczyła.

To się działo dużo później, bo to był jakiś 66 rok, to było dwa lata po wydaniu książki, którą napisała Gilles o Picasso.

No i Picasso też pozwał Gillou, jakby chciał nie dopuścić do wydania tej książki, ale mu się nie udało na szczęście, także przeczytajcie, moi drodzy.

Podobała jej się moja książka o Picasso i uznała, że jestem inteligentna.