Mentionsy

Mroczne Wieki
Mroczne Wieki
04.10.2025 15:09

Boski Hadrian - cesarz, żołnierz, podróżnik, poeta | 117-138

Sierpniowe noce w Antiochii przynosiły pewną ulgę od upałów mieszkańcom metropolii zdewastowanej niedawno przez potężne trzęsienie ziemi. Upragniony przez wszystkich chłód przenikał ich duszne sypialnie dając odrobinę wytchnienia podczas snu. Pewnej nocy, 117 roku, z tego daru korzystał także 41-letni Publiusz Eliusz Hadrian, namiestnik Syrii i legat starego cesarza Trajana, który właśnie co opuścił wschodnie prowincje udając się do Rzymu celem odbycia zasłużonego triumfu. Zdrowie 63-letniego Trajana ostatnimi czasy wyraźnie nie dopisywało, a jego otoczenie zdawało sobie sprawę, że koniec władcy jest już bliski. Nikt zapewne jednak nie spodziewał się jak bardzo bliski.Mroczne Wieki to podcast historyczny prowadzony przez Michała Kuźniara w całości oparty na publikacjach (naukowych i popularnonaukowych), tekstach źródłowych oraz własnych wnioskach.


Okładka: akimov konstantin / Shutterstock.com


Subskrybuj archiwalne odcinki:

https://creators.spotify.com/pod/show/michal-kuzniar/subscribe


Wesprzyj mnie na:

https://patronite.pl/mrocznewieki

https://buycoffee.to/mrocznewieki

https://suppi.pl/mrocznewieki


Źródła:

Dion Kasjusz, Roman History. Epitome of Book 69, Vol. VIII of the Loeb Classical Library edition, 1925.

Historycy Cesarstwa Rzymskiego, Żywoty cesarzy od Hadriana do Numeriana, tłum. H. Szelest, Czytelnik 1966.


Opracowania:

Birley A.R., Hadrian - cesarz niestrudzony, PIW, Warszawa 2002.

Cary M., Scullard H.H., Dzieje Rzymu. Tom 2, PIW, Warszawa 1992.

Krawczuk A., Poczet cesarzowych Rzymu, Iskry, Warszawa 2006.

Krawczuk A., Poczet cesarzy rzymskich, Iskry, Warszawa 1986.

McHugh John, The Reign of Emperor Antoninus Pius, AD 138-161, Pen & Sword Books 2022.


Beletrystyka:

Yourcenar M., Pamiętniki Hadriana, PIW, Warszawa 1988.

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 8 wyników dla "Hadrianem"

Można zaryzykować twierdzenie, że gdyby Marek Aureliusz i Tyberiusz wpadli sobie w oko i spłodzili razem syna, pewnie byłby on Hadrianem.

Podejrzewa się, że motywacji jakie kierowały Hadrianem w zleceniu tej monumentalnej konstrukcji zachowanej w niektórych punktach po dziś dzień było wiele.

Budowla Agrypy spłonęła w pożarze z 64 roku zapanowania Nerona, a nikt przed Hadrianem nie zdążył jej zrekonstruować.

Niektórzy uczeni sugerowali nawet, że młodzieniec popełnił samobójstwo, gdyż był nieszczęśliwy w związku z Hadrianem.

Na zamiłowaniu do wykańczania świątyń podobieństwa między Antiochem a Hadrianem się nie kończyły.

Podobnie rzecz miała się wcześniej w przypadku Antiocha Epifanesa, z tym, że za Hadrianem stała nieporównywalnie większa potęga Imperium Romanum, przy którym królestwo Seleukidów w jego schyłkowej fazie było państwem o znaczeniu co najwyżej regionalnym.

W książkach do historii Antoninus jest człowiekiem traktowanym jedynie jako niezbyt interesujący pomost między dwiema wielkimi osobistościami – Hadrianem i Markiem Aureliuszem.

Nie wiemy dokładnie, jakie uzgodnienia zapadły w willi w Tibur, między konającym Hadrianem dobijanym przez miażdżycę tętnic, a jego przybranym synem Antoninusem.