Mentionsy

A ona Nora Borg nigdy nie miała tej możliwości, więc zdecydowała się pójść w tę, a nie inną stronę kariery właśnie po to, żeby spróbować jakoś powiedzmy tę dziurę zasypać.

Nora Borg mówi, nie, zupełnie nie jestem, nic mnie tu nie interesuje.

I w tych scenach, gdzie Elle Fanning męczy się z tym tekstem, najpierw czyta jeden z ostatnich monologów scenariusza w zupełnie inny sposób, niż później przeczyta go Nora Borg, ale później zastanawia się nad motywacjami swojej bohaterki.

To nie dość, że Borg nazywa się jak bohater Bergmana, Nora nazywa się jak bohaterka Ibsena i to brzmi jak przepis na jakiś po prostu pretensjonalny, w złym tego słowa znaczeniu, nabzdyczony jakiś taki właśnie film, ale to jestem ważnym filmem.

Otwierający monolog, o którym wspomnieliśmy, który jest pisany, to wypracowanie, które pisze Nora Borg, jest czytane przez aktorkę, która regularnie współpracowała z dziadkiem Joachima Trier'a, który również był reżyserem.

Ale tutaj takich podwójności jest myślę bardzo dużo, no bo postać Renaty Reinsve, Nora Borg, jest bardzo podobna do swojego ojca.

Rozumieją się bardzo dobrze na takim egzystencjalnym poziomie, a przynajmniej przez większość czasu to Gustaw rozumie Norę na tymże poziomie, no ale Nora Borg jest też matką Gustawa, no bo widzimy jak dużo cech w scenariuszu właśnie z tą matką.

Bo Nora Borg w tym filmie jest absolutnie postacią, z którą ja na przykład rezonuję.