Mentionsy

Mam parę uwag
Mam parę uwag
05.03.2026 08:42

Odcinek 133: "Wartość sentymentalna"

W sto trzydziestym trzecim odcinku podcastu "Mam parę uwag" rozmawiamy o filmie "Wartość sentymentalna" (2025, reż. Joachim Trier). Jak wypada "Wartość sentymentalna" na tle poprzednich filmów Joachima Triera, zwłaszcza "Najgorszego człowieka na świecie"? Co łączy ten film z Ingmarem Bergmanem, a co z... "Supermanem"? W jaki sposób Trier opowiada o dziedziczeniu traum i szukaniu języka do ich przepracowania? Jak wiele dodają tu aktorzy: Renate Reinsve, Stellan Skarsgård, Inga Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning? Rozmawiają Jakub Popielecki i – gościnnie – Maciej Satora.

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 30 wyników dla "Borg"

Już zwłaszcza, że Gustaw Borg, w którego wciela się Stellan Skarsgård w tym filmie, reżyser filmowy, jest reżyserem, dla którego ujęcia na twarze, zbliżenia na twarze są takim niemal popisowym gestem.

Właśnie w otwierającym film monologu młodej Nory Borg dowiadujemy się, że to jest dom, który jest z nimi już przynajmniej kilku pokoleń, bo prapradziadek ten dom

No a film zaczyna się w momencie, w którym ojciec, Gustaw Borg, przyjeżdża, żeby w tym domu nakręcić film.

Plus to jest dom, w którym matka Borga popełniła samobójstwo też.

Na przykład takie rzeczy, które już jesteśmy w stanie zauważyć, typu to, że Gustaw Borg chce nakręcić swój film.

Która jest wzorowana na córce Borga.

Nie jest to też nawet tylko żart, który zostaje bardzo sprytnie wygrany właśnie w momencie, w którym dziennikarz pyta Gustawa Borga, jeżeli to jest film, który tworzycie dla Netflixa, to czy on trafi do kin?

A Gustaw Borg, nieświadomy zupełnie modelu dystrybucyjnego platformy Netflix pyta, no pewnie, że będzie w kinie, a gdzie miałby być?

To znaczy, jeżeli cały ten film opowiada o jakichś problemach komunikacyjnych i o tym, że Gustav Borg jest postacią, która komunikuje się za pomocą sztuki,

Bardzo ciekawa i ryzykowna jest ta scena, w której oglądamy jeden z filmów Borga.

Tutaj chociażby znakomita scena, w której po jednej z grubszych nocnych popijaw, Gustaw Borg zasypia na kanapie, budzi się taki cały zaśliniony.

No bo to jest koniec końców to, co próbuje zrobić Gustaw Borg w swoim filmie.

Syn siostry postaci Renate Reinsve, Jezu, ale skomplikowana, syn Agnes Borg-Pettersen, tak się nazywa ta bohaterka, pewnego dnia wraca ze szkoły i właśnie mówi swojemu ojcu I see you.

To znaczy, dosyć często słyszymy, że film, który zrobi Gustaw Borg jest najlepszym w jego karierze i jest genialny i ten scenariusz jest znakomity.

Nie patrzymy na postać Gustawa Borga jako na...

Tak samo ona zostaje porzucona przez ojca i ten film sprzed lat działa dokładnie tak samo jak ten film, który on stara się zrealizować teraz i działa też jako uzasadnienie wielu decyzji postaci Nory Borg, Renate Reinsve.

A ona Nora Borg nigdy nie miała tej możliwości, więc zdecydowała się pójść w tę, a nie inną stronę kariery właśnie po to, żeby spróbować jakoś powiedzmy tę dziurę zasypać.

Nora Borg mówi, nie, zupełnie nie jestem, nic mnie tu nie interesuje.

I mówię konkretnie między ojcem i córką, bo ty opowiedziałeś o tej ostatniej scenie właśnie z perspektywy Nory Borg, ale dla mnie coraz ważniejsze staje się to, co ta ostatnia scena i w ogóle co zaangażowanie Nory znaczy dla samego Stellana Skarsgårda.

I w tych scenach, gdzie Elle Fanning męczy się z tym tekstem, najpierw czyta jeden z ostatnich monologów scenariusza w zupełnie inny sposób, niż później przeczyta go Nora Borg, ale później zastanawia się nad motywacjami swojej bohaterki.

No nawet Isaac Borg, on... Isaac Borg to jest bohater tam, gdzie rosną poziomki Bergmana.

To nazwisko Borg powraca.

To nie dość, że Borg nazywa się jak bohater Bergmana, Nora nazywa się jak bohaterka Ibsena i to brzmi jak przepis na jakiś po prostu pretensjonalny, w złym tego słowa znaczeniu, nabzdyczony jakiś taki właśnie film, ale to jestem ważnym filmem.

Nawet to, że Borg jest w stanie samemu zażartować.

No bo wspomnieliśmy o tym, że już od pierwszych scen Gustav Borg trochę odsyła do właśnie postaci Trier'a przez to, że wspomina o tym, jak z rodziną pracuje na planie, widzimy tych aktorów, z którymi on regularnie

Otwierający monolog, o którym wspomnieliśmy, który jest pisany, to wypracowanie, które pisze Nora Borg, jest czytane przez aktorkę, która regularnie współpracowała z dziadkiem Joachima Trier'a, który również był reżyserem.

Ale tutaj takich podwójności jest myślę bardzo dużo, no bo postać Renaty Reinsve, Nora Borg, jest bardzo podobna do swojego ojca.

Rozumieją się bardzo dobrze na takim egzystencjalnym poziomie, a przynajmniej przez większość czasu to Gustaw rozumie Norę na tymże poziomie, no ale Nora Borg jest też matką Gustawa, no bo widzimy jak dużo cech w scenariuszu właśnie z tą matką.

Nawet sposób w jaki Borg jest tutaj

Bo Nora Borg w tym filmie jest absolutnie postacią, z którą ja na przykład rezonuję.