Mentionsy

Dziś moim gościem jest Pan Profesor Paweł Bogdański.

Dzień dobry Panie Profesorze.

Panie profesorze, zaczniemy od pytania bardzo prostego, ale na pewno nie dla każdego.

Mamy wiele dowodów pokazujących na to, że to jest kontinuum zmian od tych takich prostych, niezauważalnych, przegapianych po bardzo dramatyczne, które powodują, że pacjent zjawia się na sorze z udarem, zawałem albo umiera przedwcześnie.

To wydatki, to czas, to pieniądze, to zwolnienia z pracy, to pasmo nieszczęść, to kolejne pobyty na oddziałach klinicznych, to w końcu karetka, wyjazd na SOR.

Część osób nie kojarzy, a znowu druga część mam wrażenie, że już ma pełną świadomość, ale powiedział pan profesor, że to jest choroba podstępna.

Pacjenci często zaczynają w rozmowie ze mną swoją spowiedź, siadają przede mną i mówią tak, panie profesorze, ja wiem, że popełniam błędy, a ja się pytam, a zna pani kogoś, kto nie popełnia błędu?

O wizerunku jeszcze będziemy mówić, panie profesorze.

Wielu pacjentów przyjeżdża do mnie i mówi tak, panie profesorze, moje życie zmieniło się o 180 stopni, bo słuchałem wywiadu, bo przeczytałem artykuł, w którym zrozumiałem, że otyłość jest chorobą, że to nie zależy ode mnie, że popsute są mechanizmy, że potrzebuję pomocy, że potrzebuję leczenia.

Panie profesorze, patrzę na te osoby wszystkie i tak się zastanawiam, czy ludzie naprawdę myślą, że my chcemy tak wyglądać, że ja nie chciałbym siedząc nad basenem wyglądać tak jak ten pan obok, żeby przechodzące koło mnie osoby zwracały na mnie uwagę.

Tak, ale proszę mi powiedzieć, ci pacjenci, którzy przychodzą do pana profesora, to są pacjenci raczej z samoświadomością, którzy sami rozpoznali u siebie otyłość, a nie tacy skierowani od lekarza pierwszego kontaktu.

Znalazłem lekarza, który wspólnie ze mną pomógł mi kontrolować tą chorobę, w świadomy sposób chronię się przed wszystkimi konsekwencjami, bo chcę być sprawnym menadżerem, dobrze myślącym, nie chodzącym do lekarzy, kolejnych specjalistów, łykających 5, 7, 10, 15 tabletek, odwiedzających sory, szpitale.

Trochę liczyłam, że złamiemy ten stereotyp i że powie pan profesor, nie, nie jest tak.

Panie profesorze, jak działają analogi GLP-1?

Panie profesorze, czy pan widział moje wyniki?

Panie profesorze, czym się różnią analogi GLP-1 od podwójnych agonistów GLP-1-GIP?

Zatem mając pacjenta, który przyjdzie do mnie i mówi mi, panie profesorze, miałem już stent, mam trochę miażdżycy w tętnicach szyjnych.

Panie profesorze, zbliżając się do końca, co powiedziałby pan menedżerowi, który wie, że przekroczył granicę, ale nie chce się poddać?

Panie profesorze, serdecznie dziękuję za tę rozmowę.