Mentionsy

Strajki wiosenne, majowe w Nowej Hucie w jakimś razie były spontaniczne i poza Solidarnością.

To znaczy tak, że oczywiście byli tam ludzie z Solidarności, ale to nie podziemna ani półjawna Solidarność.

Byli tam ludzie z Solidarności, ale ten strajk nie miał jakby charakteru solidarnościowego.

I wtedy chyba się rozpociął strajk solidarnościowy pierwszy na

Wtedy trwał krótko, a drugi strajk to trzeba bardzo dokładnie umieścić w czasie, sprawdzić, bo ja nie wiem czy drugi strajk Solidarności w Gdańsku w Stoczni nie rozpociął się w końcu sierpnia już po rozmowie.

Nie z tego warunku odbudowy Solidarności.

Samo wcześniej było wydarzeniem w każdym razie dla podziemnej solidarności.

Już kilku czy kilkunastu, nie wiem dokładnie, ludzi z Solidarności podziemnej, półjawnej takiej.

Na tym pleczu byli raczej tylko działacze Solidarności, wśród nich zresztą

Za takiego człowieka, który się łatwo z Solidarnością dogada i to tak wygląda jakby przywództwo PZPR nie zdawało sobie sprawy z tego bardzo ostrego konfliktu między Rakowskim a Solidarnością.

Jeżeli przedtem mówi Rakowski, to był na salonach ozdobą, bo to taki liberał, to my tego Rakowskiego, który się okazał bandytą i tak dalej i tak dalej, bardzo przeciwko Solidarności, to my nie będziemy go przyjmować.

Dlaczego my nagle cofamy się przed tą solidarnością, która nie jest zdolna do rozpoczęcia jakiegoś stanowczego działania?

W takim myśleniu mnie zapanowało w Solidarności, to porozumienie i walka to jakby nie miały

Wielu tysięciu czy kilkunastu milionów ludzi, którzy byli w obozie solidarnościowym, tak to nazwijmy, to nie zadbamy sobie takiego brudu, żeby sobie powiedzieć, czy lepsze jest porozumienie, czy lepsza jest walka, tylko po prostu,

Otóż kadra Solidarności,

Jeśli szeroko pojęte elity solidarnościowe w pierwszej połowie 1988 roku były przekonane, że właściwie jest wszystko skończone,

Akurat ci, którzy... ogromna większość tych, którzy kierowali solidarnością po majątku, nie zrobili, ale była wystarczająca ilość ludzi, którzy sobie ten majątek zrobili.

Przeciwdziałanie Solidarności było w istocie szkodliwe.

To zaczęła domagać się, jakby coraz więcej rosły te żądania Solidarności.

Początkowo godzili się, że nie ma żadnej możliwości odbudowy Solidarności, ale może być jakieś porozumienie z ludźmi Solidarności, a później zaczęli domagać się coraz bardziej stanowczo powstania związku.

W związku z tym ani Solidarności,

Postępy w zakresie społecznym nawzrościły społeczeństwa, nawzrościły solidarności opozycji i tak dalej, ponieważ mu to przeszkadzało w jego planie gospodarczym.

Przewodniczącego kapitału, bardzo delikatnie to było nakreślone, bo od razu tutaj z każdej strony na te zagraniczne kapitały byłby atak i ze strony Solidarności i ze strony PZPR-u.

Głosów w końcu 1980 roku, a już w 1983 roku nastąpiła właściwie katastrofa rządów solidarnościowych.

Nastąpił pogrom partii, które się wywoziły z Solidarności albo z pobliża Solidarności.