Mentionsy

Na podstawie książki Jordana Petersona, My, którzy zmagamy się z Bogiem, rozmawiamy o duchu przygody, biblijnym Abrahamie i Jakubie, a także ocenie prawdziwej wiary i groźnym, a nie terapeutycznym Bogu.

Ten szósty rozdział, on de facto dotyczy historii biblijnej Abrama, później Abrahama, a także Jakuba, później Izraela.

Abraham ma wyruszyć, oddzielić się od domu rodzinnego, od swojej rodziny, swojej bogatej rodziny i ruszyć w przygodę życia.

Też miałem poczucie czytając ten rozdział, że taka interpretacja historii Abrahama, którą Peterson zaproponował, trochę miałem, też żartowaliśmy przed nagraniem z Martina Freemana na planie Hobbita, że to trochę jest historia takiego Bilbo Bagginsa.

Tam jest taki fajny fragment interpretujący cytat, który przywołałem, kiedy Bóg mówi do Abrahama.

I tutaj w tym rozdziale pokazuje, że to jest ta trzecia, te trzecie oblicze Boga, Boga przygody, który na kartach Biblii już pojawia się w Księdze Rodzaju na podstawie historii życia Abrama, Abrahama i później Jakuba i Izraela jako takiego.

Dobre jest to, żeby podkreślić na tym etapie, że to nie jest tylko i wyłącznie indywidualna historia Abrahama, który jest ważny i może być pouczający dla niektórych, ale zdaniem Petersona w tej historii odzwierciedla się natura ludzka jako taka.

Jakby ten Abraham był po prostu jakimś, nie wiem, paladynem magiem ognia i teraz przechodził grę, ogarniał sidequesty i jak dobrze rozkmini zasady gry, no to wtedy właśnie dostanie te wszystkie dobre rzeczy, wszystkie stada, potomstwo, tak jak możesz sobie ogarnąć dobre zbroje w grze komputerowej.

I to, co dla mnie było ciekawe, elektryzujące i nie wiem, czy się już kiedykolwiek z tym spotkałem, to to, że on interpretuje historię Abrahama jako taką, w której...

To jest okres, w którym Abraham potrzebuje, aby niejako zrównać się z Logosem.

Abraham cały czas się zmaga z niepłodnością żony, z wszystkimi tymi przeciwnościami losu, ale na każdym etapie tego rozwoju, gdzie pojawia się kolejne przymierze i kolejna próba przez niego zostaje wygrana i wychodzi z tej próby zwycięsko,

to na samym końcu tej historii jest ta kluczowa scena, często wyciągana z całej historii, czyli poświęcenie Izaaka, czy ten próba, czy no, wszyscy wiemy o co chodzi, pójście na tą górę Moria i te całe zmaganie się Abrahama, tylko często my nie widzimy całej tej historii przed, że de facto, tak zdaje się sugerować Peterson,

Te ukoronowanie życia świętego Abrahama, który godzi się na to, żeby złożyć swego syna w ofierze.

jest de facto tym momentem, kiedy Abraham jest już de facto nad człowiekiem.

Druga, żartem, ale sobie zapomnę, jak powiedziałeś o tym nadczłowieku, no to tak, no to trochę jest Abraham jak ten typ, który już ma tam, wiesz, 99 level i wszystko wymaksował, wszystkie sidequesty zrobione, a ty tam biedny tam, a no na jak dziewiąty poziom, jak patrzysz na gościa i wiesz, co się dzieje, nie?

że w interpretacji Petersona Abram Abraham, ja odniosłem takie wrażenie, bo ten Campbell się tam nie pojawia, żeby było jasne, ja odniosłem takie wrażenie, że to jest właśnie bardzo taka mityczno-cambelowska interpretacja historii Abrama, że to jest taki bohater,

To jest jakby jasna struktura, niejako fabularna, że Abraham jest gotową postacią fabularną, że jego życie jest jakimś właśnie taką od A do Z pewną opowieścią ostatecznie z perspektywy końca.

On mówi, że zawsze jak kończy się jakiś taki mały etap w historii Abrahama, to następuje ofiara i przypomnienie ze strony Boga, do czego on jest powołany i kim powinien zostać.

To znaczy, że ty też możesz być Abrahamem.

Możemy cały czas funkcjonować na poziomie Abrahama przez pierwsze 75 lat jego życia i tak dożyć do końca, po prostu nie zrealizowawczy tego swojego potencjału życiowego.

Wspomniałem w poprzednim pytaniu o tej historii Abrahama, który ma złożyć w ofierze swojego syna Izaaka.

Ja chciałem to połączyć jeszcze z tym poprzednim wątkiem, to znaczy zbliżania się jako człowiek do Logosu, utożsamiania się niejako z nim, bo ten Abraham i Sara w tym najwyższym formie SSJ2

Przez całe życie czekali na swoje dziecko, po czym dowiadują się, Abraham dowiaduje się, że należy go złożyć w ofierze.

I to jest ostateczny etap, w którym Abraham konstytuuje siebie jako skończony byt, de facto zrównując się z czynem Boga Ojca, który również posłał na świat i złożył, a nie tylko zapowiedział w ofierze swojego syna.

Bardzo tutaj włącza się ten element współczucia Abrahamowi, jego żonie, jakiejś niezgody, niesprawiedliwości, mówienia o tym, że Bóg jest jakimś tyranem, który wymaga od nas...

Oczywiście to jest też tak w sposób fabularny udramatyzowany przez na przykład Kierkegora, który pisze o tych iluś dniach, gdzie ten Abraham idzie na tą górę Moria i cały czas myśli, że trzeba zabić tego swojego pierworodnego i to jest takie straszne i jak to rozumieć.

No to tam, to jest właśnie taka, taki safe space, taka bezpieczna przestrzeń, którą też miał Abraham z tymi wszystkimi stadami swojego teścia.

Nie w takiej logice, że Abraham musi pozbawić się tego, co najcenniejsze w sensie rzeczy.

Chciałbym na końcu naszej rozmowy zwrócić się w stronę tego kluczowego obrazu Jakuba, który walczy z Bogiem i analogicznie jak zaczęliśmy od Abrahama, to teraz idźmy do tej walki z Bogiem.

To znaczy, że dzisiejsza kultura, mam poczucie, że ona ani nas nie zachęca do tego, żebyśmy podjęli taką walkę jak Jakub, ani nas w ogóle nie zachęca do tego, żeby wyruszyć w tą podróż Abrahama Bagginsa.

Trochę wracamy może nie do siedemdziesięciolatków, jak Abraham.

Tak, ogarnij się, musisz być Abrahamem.

To jakoś uzupełnia pewnie tę perspektywę po prostu piechura, no bo tam ten element podróży i Abrahama się też pojawia, no nie?

Jordan Peterson, my, którzy zmagamy się z Bogiem, morał jaki płynie co najmniej z rozdziału szóstego jest taki, żebyśmy nie byli Pawłami broszkami, ale Abrahamami.