Mentionsy

I jest to, wydaje mi się, coś najbardziej kontrowersyjnego i znowuż najbardziej chyba charakterystycznego dzisiaj dla pewnych kręgów w kościele katolickim w Polsce.

Że to jest słuszne, że to jest jakiś taki faktycznie rodzaj myślenia, który ze świata, bo jakby nie jesteśmy tutaj w Kościele, nie jesteśmy w stanie się od tego świata całkowicie odłączyć, to jest coś, co naturalnie się wsącza i co stanowi rzeczywiście zagrożenie, na które trzeba baczyć, być uważnym i to odrzucać.

I to nie jest moim zdaniem tylko i wyłącznie kwestia popularności tego konkretnego wpisu, tych lajków, o których mówiłem wcześniej, tylko że to jest pewnego rodzaju wyobraźnia duchowa, wyobraźnia religijna, która w kościele polskim, ale też światowym chyba szczerzej, czy może zachodnim, zaczyna rosnąć w siłę.

I wydaje mi się, że to co tutaj ksiądz Gancarczyk w całym tym felietonie, którego ewentualnie jeszcze kilka tutaj fragmentów zacytujemy, że ta choroba horyzontalizmu, o której on tutaj mówi, to jest coś, co ja też w tym wpisie po części ojca Filipowskiego odnajduję i że to jest jakaś taka diagnoza, która jest cenna, bo pokazuje pewnego rodzaju napięcie, które zawsze w Kościele wydaje mi się występowało, a w ostatnich latach ono się jeszcze mocniej natęża.

Choroba horyzontalizmu jest wszędzie w kościele katolickim i to nie tylko w lewej nawie, jak wygodnie to powiedziałem, bo zajmowanie się masonami, Żydami, Soborem Watykańskim II i wszystkim tym dyskursem tradycjonalistycznym też jest, kurde, chorobą horyzontalizmu, nie?

Mam poczucie, że od tego czasu, czyli od tych dobrych kilkudziesięciu lat, rzeczywiście jest tak, że w Kościele zaczynają dominować takie perspektywy patrzenia na Kościół i na życie duchowe albo z perspektywy mocno socjologicznej.

I jak mówimy o tej perspektywie socjologicznej, to rzeczywiście pewnie na pierwszy rzut oka w pierwszej kolejności byśmy powiedzieli, że trzeba się zajmować pedofilią w Kościele.

Warto patrzeć na i trzeba podkreślać problem z kwestiami rozliczeń nadużyć seksualnych w Kościele.

Trzeba to piętnować, krytykować, ale te trzy perspektywy, o których wspomniałeś jako nauki pomocnicze w Kościele,

Mam wrażenie, że ten tekst obaj traktujemy podobnie, jako symbol pewnego myślenia o wierze i o Kościele.

Jest tutaj dwójka bohaterek, które dokonały apostazji, które znowu dla nas są pewnymi i nie chcemy ich traktować i oceniać jakoś indywidualnie ich osobistej drogi, ale są egzemplifikacją pewnego sposobu myślenia o Kościele i o wierze.

I mam wrażenie, że łącząc wszystkie te krótkie cytaty, z tego właśnie wyłania się taka perspektywa na zasadzie hej, ludzie, żeby pozostać w Kościele, muszą mieć coś super konkretnie, indywidualnie namacalnego i super indywidualnie pragmatycznego, bo inaczej, jeżeli oni nie widzą jakiegoś takiego interesu własnego niejako w byciu częścią Kościoła,

I teraz wiadomo, że to jest kontrowersyjne, co mówię, bo nie miałem traumatycznych doświadczeń nigdy w Kościele żadnych.

Benedykt XVI w jednym ze swoich tekstów czy w wywiadzie, już dobrze tego nie pamiętam, w każdym razie a propos skandali, przestępstw seksualnych, przytaczał historię takiej kobiety, która była wykorzystywana przez księdza w ogóle w kościele i ten ksiądz miał wypowiadać słowa przeistoczenia przed stosunkiem seksualnym wymuszonym.

Nie wiem, czy odwróconego klerykalizmu, ale jakiegoś nowego, zaskakującego oblicza klerykalizmu, polegającego na tym, że nie tylko mamy pretensje, że księży jest za dużo w Kościele, mają za dużo władzy, ale jednocześnie zrzucamy na nich zdecydowaną większość winy za to, że my jako wierzący nie mamy pełnej wiedzy na temat tego, w co wierzymy.

Że jest to choroba, epidemia duchowa we współczesnym Kościele.