Mentionsy

A może to tylko część głębszej choroby toczącej Kościół katolicki, którą ksiądz Marek Gancarczyk, redaktor naczelny Gościa Niedzielnego, opisał następującymi słowami.

Kościół w pierwszej kolejności ma się utroszczyć o chwałę Bożą i o zbawienie dusz ludzkich, a dopiero potem o dobre warunki życia na ziemi.

I rzeczywiście ja mam podobne doświadczenie, że często ten duchowy efekt dział się pojawia, tylko że to nie jest kwestia samego Wielkiego Postu, tylko problem leży w tym, co zaleca Kościół, tylko...

Więc to, co też krytycznie można powiedzieć o tym wpisie, to to, że jakoś Karmelita zwraca uwagę na ten aspekt braku potrzeby walki czy jakichś efektów ubocznych tej walki duchowej, która jest zalecana przez Kościół w ramach Wielkiego Postu.

Wszystkie te wielkopostne wysiłki, które podejmujemy i które zaleca Kościół, są nieistotne.

Ale to nie znaczy, że inna droga nie jest możliwa i że taką drogę tutaj nam zaleca Kościół.

To znaczy zatracenie takiego rozumienia czym jest rytuał, czym jest okres liturgiczny, dlaczego Kościół tak, a nie inaczej zwraca uwagę na to, że jest Wielki Post jako przygotowanie na paskę, potem jest znowu okres zwykły, tak, adwent i tak dalej.

A logika, którą proponuje nam Kościół jest zupełnie odmienna i wydaje mi się, że w tym wpisie jakoś to widać, że brak takiej wrażliwości na liturgiczność katolicyzmu.

Kościół w pierwszej kolejności ma się troszczyć o chwałę Bożą i o zbawienie dusz ludzkich, a dopiero potem o dobre warunki życia na ziemi.

Wydaje mi się, że w ten sposób postrzega się po prostu Kościół katolicki bardzo często i ksiądz Gancarczyk słusznie przypomina, że tak naprawdę jest to nie tyle wylanie dziecka z kąpielą, co w ogóle przekreślenie tego, czym Kościół tak naprawdę jest, bo Kościół przede wszystkim powinien zwracać się ku Bogu, czyli właśnie wertykalnie pamiętać, co nam grozi duchowo i do czego dążymy jako katolicy.

Pierwszy raz dzięki księdzu Gancarczykowi zadałem sobie jedno pytanie, jakiego postu nie tylko ja potrzebuję, bo to jest najważniejsze, ale jakiego postu potrzebuje Kościół katolicki?

Kościół katolicki potrzebuje postu, żeby uzdrowić się z choroby, ciężkiej choroby horyzontalizmu, jak mówi to ksiądz Gancarczyk, nie?

I jest to coś, co mnie uderzyło po tym tekście księdza Gancarczyka i dlatego o tym rozmawiamy na Wielki Post, bo ja chcę narzucić opowieść, czego potrzebujemy w Wielkim Poście nie jako tylko ludzie, ale jako wspólnota, to żebyśmy powrócili do tego, czym Kościół jest, czym powinien być.

Mam poczucie, że od tego czasu, czyli od tych dobrych kilkudziesięciu lat, rzeczywiście jest tak, że w Kościele zaczynają dominować takie perspektywy patrzenia na Kościół i na życie duchowe albo z perspektywy mocno socjologicznej.

I te trzy perspektywy w różny sposób na wizerunek i na interpretację tego, czym Kościół jako instytucja powinien być, wpływają.

Czyli Kościół jako wielki socjalny NGO.

No to na Kościół patrzymy jako na podmiot w grze politycznej.

Proces wielkiego psychologizowania wiary, patrzenia albo na Kościół przez pryzmat socjologiczny albo polityczny, no to okej, w sensie to też znajduje się w tradycji Kościoła.

Czyli założenie, że... To jest moja interpretacja Miłosza i też tak rozumiem ten horyzontalizm, że to nie tylko jest kwestia postawienia człowieka przed Bogiem, czyli taki Kościół, można by powiedzieć...

Odpowiada na pytanie, jak powinien Kościół reagować na rosnące problemy z liczbą wierzących i z tym, jak tam je postawi.

Że Kościół powinien być, cytat, kościołem wspierającym i wysłuchującym.

Debata na temat apostazji, gdzie prym wiedzie Tygodnik Powszechny i tego typu środowiska, polega na tym, że ludzie odchodzą z Kościoła, ponieważ Kościół jest XYZ.

Kościół jest niewspierający, Kościół się nie rozliczył z przestępstw seksualnych, Kościół jest klerykalną instytucją, która nie woli w indywidualizm, ludzką ekspresję,

W tej debacie problematyczne jest to, że wskazuje się jednego winnego Kościół, ale nie rozumiany jako mistyczne ciało Chrystusa i wspólnota wierzących, tylko hierarchiczna instytucja na czele z purpuratami, którzy wykorzystują małe dzieci itd.

Bo wy nie wiecie, czym ten Kościół jest.

Nie Kościół, ale ludzie.

Albo nie przyjęli do tego do wiadomości i nie zrozumieli czym jest Kościół.

Bo gdyby wiedzieli czym jest Kościół, to żadny skandal seksualny, żadna krzywda osobista, żadne niezrozumienie, żadna dyskryminacja nie sprawiałyby, żeby z tego Kościoła odeszli.

Bo patrzyliby na Kościół wertykalnie.

Kościół był zawsze dla mnie albo wspólnotą, wobec której zachowywałem przez pewien okres swojego życia obojętność,

No i okej, no w sensie, okej, no... Kościół katolicki nie jest partią polityczną, która ma dyscyplinę partyjną, tak?

I jeśli są jakieś elementy społecznego nauczania Kościoła, gdzie się rozważa, czy Kościół w danym momencie, w elemencie społecznego nauczania Kościoła się zgadza, czy nie zgadza, czy mówi coś o człowieku i świecie, o relacjach, emocjach, tak?

Ta relacja, bo to też część historii, tej osobie wystarczyło to, że Kościół inaczej mówi o emocjach, relacjach i czymś tam jeszcze, żeby wyjść z Kościoła.

Muszę zgadzać się z wszystkim, bo jak nie odpowiada mi to, co Kościół ma do powiedzenia na temat etyki seksualnej, to nie jest tak, że spróbuję jakoś się z tym zmierzyć albo przyjąć wewnętrznie, nawet jeżeli tam pozostaje duże napięcie.

Bo one opuściły Kościół, nie?

Można by sobie zdać pytanie, dobra, no ale to może w takim razie przyjęły raczej taką perspektywę, Kościół nie, ale Bóg katolicki tak.

Kościół jest tylko instytucją ziemską.

Zarówno jezuita Piulkowski, jak i tamta profesor Zielińska, czy tam doktor Zielińska, pani socjolog, też mówi o tym, że ludzie przestaną wychodzić z Kościoła, jak Kościół będzie bardziej empatyczny, mniej związany z politykami i rozliczy.

Daje sobie głowę uciąć, że gdyby Kościół był bardziej empatyczny, nie krzywdził i rozliczył się w końcu z tych przestępstw,