Mentionsy

Chciałabym Państwa tym razem zaprosić na wysłuchanie rozmowy Czy Hanna Arendt była feministką?

Dobry wieczór w tym kameralnym gronie, ale bardzo się cieszymy, że Państwo przyszli do nas na kolejną dyskusję na temat Hanny Arendt.

Dzisiaj będziemy zadawali pytanie, czy Hanna Arendt jest feministką, aczkolwiek już w całej promocji, którą wokół tego wydarzenia robiliśmy, od razu z góry powiedzieliśmy, że nigdy się tak nie nazywała.

Bardzo się cieszymy, że Państwo są z nami i chciałam jeszcze powiedzieć, że 11 grudnia będziemy mieli ostatnie spotkanie dotyczące Hanny Arendt na temat kryzysu liberalnej demokracji, na które też bardzo serdecznie zapraszam.

I chciałam też dla porządku dodać, że projekt, który teraz realizujemy dotyczący Hanny Arendt jest finansowany przez Fundację Współpracy Polsko-Niemieckiej i naszym partnerem jest Kultura Liberalna.

Króciutko, jak będziecie Państwo chcieli, to zapraszamy też potem po tej części oficjalnej, żeby z naszymi specjalistkami porozmawiać też nie tylko o Hannie Arendt, ale o tym, czym się na co dzień zajmują.

Ale dzisiaj faktycznie mamy takie przewrotne pytanie dotyczące Hanny Arendt, które sobie wymyśliłam wraz z Agnieszką Marecką, jak przygotowywałyśmy ten projekt.

Jak widzicie książek tutaj mamy dużo o Hannie Arendt, ale ja akurat przyniosłam

napisaną przez filozofkę o filozofce w serii Geniusz Kobiecy, czyli Hanna Arendt, autorstwa Julii Kristevy.

Hanna Arendt nie znosiła sławy, celebrowała jednak zawsze zjawisko i spektakl.

W kompromisie biseksualności zdjęcie Hannah Arendt wykonane pod koniec lat 50. składa świadectwo ewolucji męskiej.

ale konieczna droga tego myślenia in actu, tego przemyślanego działania, było dla Arendt synonimem życia.

Także jak widzicie Państwo, Kristeva osadza Arendt w płci, a my trochę porozmawiamy o tym, dlaczego ona sama tego nie chciała robić, bo myślę, że jednak nie chciała.

Choć zaczniemy od tego, co to myślę było jednym z najważniejszych wątków w pisarstwie i filozofowaniu Hanny Arendt, czyli to rozróżnienie na sferę prywatną i publiczną.

I Hanna Arendt rzeczywiście wyraźnie je cały czas rozdziela.

A prywatne jest polityczne, powiedziała Karol Hahn już w 70 roku, czyli jak Hannah Arendt jeszcze żyła.

No a Hannah Arendt, no cóż, to pytanie do Was, pewnie by się z tym za nic w świecie nie zgodziła, gdyby dziś żyła, prawda?

Ale to mi się wydaje, co jest ważne w tym rozróżnieniu u Hanny Arendt na prywatne i publiczne, to jest to, że ona bardzo wyraźnie rozdzielała podział na płeć w tej sferze prywatnej i w sferze publicznej.

Arendt jako filozofka, która zajmuje się społeczeństwem, nie może, nie chce się od tego dziedzictwa starożytnej Grecji jakoś odcinać.

No i Arendt pisze o nim z pewnym zachwytem właśnie dlatego, że w tym salonie, który jest czymś pomiędzy prywatnym a publicznym,

Jeśli popatrzymy na to z punktu widzenia Hanny Arendt, która urodziła się w 1906 roku i była młodą kobietą w latach dwudziestych, koniec lat dwudziestych.

Tak, ja myślę, że nie możemy wobec Arendt popełniać tego grzechu prezentyzmu, to znaczy to, co nam teraz wydaje się oczywiste, ale też może nam tutaj siedzącym, a wcale nie wszystkim członkom i członkiniom naszego społeczeństwa.

No a sama biografia Arendt żyje trochę jak mężczyzna, to znaczy to, że jest kobietą jej nie zniewala, wiedzie życie uczuciowe wymykające się standardom, powiedzmy.

Więc nie zarzucam tutaj Arendt braku wrażliwości, natomiast to, co ona osiągnęła, osiągnęła też dzięki temu, że po prostu żaden stereotyp, żadną typową rolę kobiecą nie dała się wtłoczyć.

A ja jeszcze chciałam dodać do tego jeszcze inny chyba bardzo ważny aspekt, a mianowicie Hanna Arendt jako dziecko i potem już jako dorosła osoba, wydaje mi się, że nie czuła się wykluczona społecznie jako kobieta, natomiast absolutnie czuła się wykluczona jako Żydówka.